"พี่เซี่ย รีบมาดูเร็ว ท่านพ่อทำม้าไม้ให้ข้า"
นั่วนั่วขี่ม้าไม้อยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส
เซี่ยโย่วอานใจหล่นวูบ ฝืนใจเอ่ยว่า "คารวะองค์หญิง"
"ไม่ต้องคารวะหรอก ข้าว่าท่านน้าเซี่ยล้มป่วย กำลังจะให้ท่านแม่พาข้าไปเยี่ยมพอดี ในเมื่อพี่เซี่ยมาแล้ว ข้าก็จะไปกับท่าน"
นั่วนั่วพูดพลางลงจากม้าไม้
เซี่ยโย่วอานงุนงง มารดาป่วยมีเพียงคนในบ้านกับหมอประจำจวนเท่านั้นที่รู้ คนตระกูลหลินรู้ได้อย่างไร
"นั่วนั่ว อยู่ดี ๆ ไฉนจึงกล่าวว่าฮูหยินเซี่ยล้มป่วยเล่า ท่านแม่เคยบอกเจ้าหรือไม่ว่ากล่าวเท็จไม่ได้" ถังหว่านฉิงหน้าดำขึ้น กล่าวตำหนินั่วนั่ว แล้วจึงหันกลับมา "ต้องขออภัยท่านเซี่ยด้วย ช่วงนี้ถูกบิดาตามใจ เด็กคนนี้ซุกซนยิ่งนัก ข้าจะอบรมสั่งสอนอย่างเข้มงวด"
คำเท็จถูกจับได้ นั่วนั่วหน้าแดง ก้มหน้ากล่าว "พี่เซี่ย ขอประทานโทษที่ข้ากล่าวเท็จ ท่านแม่ไม่ทราบเรื่องที่ท่านน้าเซี่ยป่วย แต่ข้ารักษาอาการนางได้จริง ๆ"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถังหว่านฉิงก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง สหายของนั่วนั่วมีอยู่ทั่วแผ่นดิน คาดว่าฮูหยินเซี่ยคงล้มป่วยจริง นางเงยหน้ามองเซี่ยโย่วอาน ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย
เซี่ยโย่วอานเข้าใจความหมายของถังหว่านฉิงทันที พยักหน้ากล่าว "เมื่อวานมารดาข้าจู่ ๆ ก็ไม่สบาย คาดว่าพักผ่อนสักสองสามวันก็คงดีขึ้น ไม่คาดคิดว่าจะรบกวนถึงองค์หญิงน้อย"
นั่วนั่วโต้แย้งทันที "อาการของท่านน้าเซี่ยมิใช่แค่พักผ่อนแล้วจะหายได้ นางถูกผึ้งพิษต่อย หากไม่รักษาก็จะเป็นอันตราย"