เจิ้งเยว่เอ๋อรับกระจกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยพลางมองเข้าไปข้างใน สิ่งที่ปรากฏหาใช่ใบหน้าของนางไม่ ทว่าเป็นจวนแห่งหนึ่ง
ภาพในกระจกค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น หยุดนิ่งอยู่ที่ศาลากลางสระน้ำ เด็กหญิงสองคนในชุดเขียวและแดงกำลังเล่นอยู่ในศาลา
ฮูหยินอัครมหาเสนาบดีกำผ้าเช็ดหน้าแน่น เด็กหญิงชุดแดงในนั้นคือเจิ้งเยว่เอ๋อในวัยเยาว์ นางตกลงไปในสระน้ำนั้นแล้วก็ล้มป่วย
ไม่นาน เด็กหญิงชิงอวิ๋นก็จากไป เด็กหญิงชุดแดงยังคงเล่นอย่างเพลิดเพลิน
ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งเดินเข้ามา โจมตีกลางหลังของเจิ้งเยว่เอ๋อ หลังจากนั้นเงานั้นดูดสิ่งหนึ่งออกจากแผ่นหลังของนาง นั่นคือเศษเสี้ยววิญญาณของเจิ้งเยว่เอ๋อ
เรื่องยังไม่จบเพียงนั้น คนชุดดำผู้นั้นกลับจับตัวเจิ้งเยว่เอ๋อโยนลงไปในสระน้ำ
อัครมหาเสนาบดีเจิ้งโกรธจนควันออกหู "ช่างอุกอาจนัก ที่แท้เยว่เอ๋อตกลงไปในน้ำไม่ใช่อุบัติเหตุ ข้าจะไปคิดบัญชีกับพี่ใหญ่ของเจ้าเดี๋ยวนี้"
"นายท่าน ท่านพี่ใหญ่ของข้ามีความสามารถเช่นนั้นที่ไหน อย่างไรก็ต้องสอบสวนเรื่องราวให้กระจ่างก่อนเถิดเพคะ" ฮูหยินอัครมหาเสนาบดีก็ร้อนใจและโกรธยิ่งเช่นกัน เรื่องนี้เกิดขึ้นในจวนตระกูลนาง แต่นางก็ไม่ยอมเชื่อว่าพี่ใหญ่จะทำร้ายเยว่เอ๋อ
"เรื่องมันผ่านมาตั้งหลายปี อาศัยเพียงเงานี่จะสอบสวนได้อย่างไร ข้าจะจัดการพี่ใหญ่เจ้าให้สิ้นท่า ให้เขาสารภาพมาแต่โดยดี"
คิดถึงความทุกข์ระทมที่บุตรสาวสุดที่รักได้รับตลอดหลายปี อัครมหาเสนาบดีเจิ้งแทบอยากจะฆ่าคน
"ท่านลุงอัครมหาเสนาบดี กระจกทองแดงนี้วิเศษยิ่งนัก ขอเพียงมีใจศรัทธาก็สามารถเห็นเรื่องราวในอดีตได้ ให้มันช่วยค้นหาเถิดเจ้าคะ ว่าใครเป็นผู้ลงมือ"
นั่วนั่วกล่าวจบก็พูดกับกระจกทองแดงว่า "ให้พวกเราได้เห็นทีเถิด ว่าคนชุดดำผู้นั้นคือใครกันแน่"