เมิ่งฝูหยงคิดว่าถังอิงรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างนางกับจวนอัครมหาเสนาบดีจึงมาสวามิภักดิ์ต่อนาง
แรกเริ่มนางยังระแวดระวัง แต่น้ำใจของถังอิงช่างยิ่งใหญ่นัก ทุกครั้งที่นางทำเรื่องผิดพลาด ถังอิงก็จะอาสารับผิดแทนเสมอ เพื่อสิ่งนี้ นางยังยอมถูกลงโทษแทนหลายครั้ง
ไป ๆ มา ๆ เมิ่งฝูหยงก็เชื่อใจถังอิงอย่างแท้จริง
พริบตาเดียวเดือนหนึ่งก็ผ่านไป เมิ่งฝูหยงกับถังอิงก็กลายเป็นพี่น้องหญิงที่สนิทสนมไร้ความลับต่อกัน
คืนนั้น ทั้งคู่เบียดกายในผ้าห่มผืนเดียวกัน เมิ่งฝูหยงเอ่ยว่า
"ถังอิง เจ้างามพร้อมและงดงามถึงเพียงนี้ การเป็นนางในช่างต่ำต้อยเกินไปจริง ๆ รอให้ข้าได้รับพระเมตตาก่อน แล้วข้าจะหาทางให้เจ้าเข้าเฝ้าฝ่าบาท สิ่งที่ข้ามี เจ้าก็จงมีด้วยเช่นกัน"
ถังอิงรีบปฏิเสธ "ฝูหยง เจ้าเมตตาข้าเถิด ข้าน่ะเกิดมามีชะตาชีวิตต้องตรากตรำ จะให้มาเป็นเหนียงเหนียง ข้าไม่มีวาสนาถึงเพียงนั้นหรอก หากเจ้าได้เป็นเหนียงเหนียง ก็จงเป็นที่พึ่งให้ข้า อย่าให้บิดามารดาข้ามารังแกข้าก็พอ"
"เจ้าวางใจได้ ข้าจะปกป้องเจ้า" เมิ่งฝูหยงซบไหล่ถังอิง จิตใจสงบอย่างยิ่ง
ทั้งคู่ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ชีวิตในวังก็ไม่ลำเค็ญเกินไปนัก เมิ่งฝูหยงนับถังอิงเป็นสหายแท้จริง
น่าเสียดาย ถังอิงมิได้คิดเช่นนั้น สำหรับนาง เมิ่งฝูหยงเป็นเพียงเครื่องมือเท่านั้น
หลินจื้อหย่วนและภรรยาไม่มีทางช่วยนางแน่นอนแล้ว เมิ่งฝูหยงมีจวนอัครมหาเสนาบดีเป็นที่พักพิงพึ่งพา ทั้งยังโง่เขลาถึงเพียงนี้ ทรัพยากรชั้นยอดเช่นนี้ หากไม่ใช้ก็เสียเปล่า
ตามประเพณี สองเดือนหลังจากนี้ หัวหน้าสำนักช่างแต่ละแห่งจะคัดเลือกผู้โดดเด่นจากเหล่าสาวงามให้ฝ่าบาทและฮองเฮาทอดพระเนตร นี่นับเป็นการคัดกรองครั้งสุดท้าย