หลินจื้อหย่วนยิ้มพลางกล่าวว่า “ผืนดินนั้นอีกไม่นานก็จะไม่ใช่ที่เลวร้ายที่สุดอีกต่อไป”
“เพราะเหตุใดหรือ?” นั่วนั่วยังคงไม่เข้าใจนัก
หลินชิงอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะเฉลย “เพราะผืนดินนั้นมีเพื่อนบ้านที่ดี”
“เพื่อนบ้านที่ดี ท่านจ้าวต้าไห่หรือ?” นั่วนั่วสับสนเล็กน้อย จ้าวต้าไห่เป็นคนดีจริง แต่เขาก็ไม่มีทางเปลี่ยนผืนดินให้ดีขึ้นได้
นั่วนั่วยังคงคิดไม่ตก หลินชิงหยางจึงเอ่ยหัวเราะ “นั่วนั่วคงไม่ลืมกระมังว่าด่านอวิ่นเฉวียนเป็นที่ดินศักดินาของเจ้าต่างหาก”
“จำได้สิ ด่านอวิ่นเฉวียนกว้างใหญ่นัก มีป่าแห่งนั้นแล้ว สัตว์น้อยใหญ่มากมายก็ได้สร้างรังอาศัย อีกทั้งยังปลูกสมุนไพรมีประโยชน์ขึ้นได้อีกมาก”
นั่วนั่วพูดอย่างภาคภูมิ หลินจื้อหย่วนสบตากับบุตรชายหลายคน ก้อนกลมน้อยมัวแต่คิดถึงผองเพื่อนสัตว์และพรรณพืชของนาง หารู้ไม่ว่าการกระทำนี้จักสร้างคุณูปการแก่ผู้คนเพียงใด
น้ำจากบ่อน้ำยากโข่วไหลรินไม่ขาดสาย พื้นที่ปลายน้ำอย่างโหลวหลานก็พลอยได้รับประโยชน์ เพียงมีน้ำ ทะเลทรายก็อาจเปลี่ยนเป็นโอเอซิสได้
ครั้นนึกถึงผืนป่าของตน นั่วนั่วก็ลืมถามหาต้นตอเสียสนิท ใจจดจ่อแต่จะเพิ่มอะไรลงในป่าอีกระหว่างทางกลับ
เมื่อเข้าสู่เขตแดนแคว้นต้าหวาน ก็พบผู้คนกำลังง่วนอยู่กับการงาน เมื่อเข้าไปดูใกล้ๆ จึงรู้ว่าพวกเขากำลังปลูกต้นไม้
หลินจื้อหย่วนเข้าไปถาม “ที่นี่เป็นทะเลทรายทั้งสิ้น เหตุใดพวกเจ้าจึงปลูกต้นไม้ที่นี่?”
“นี่เป็นบัญชาของท่านจ้าวขอรับ สิ่งที่พวกเราปลูกก็ไม่ใช่ต้นไม้ แต่เป็นหญ้า”
หลินจื้อหย่วนพิศดูอย่างละเอียด ต้นอ่อนพวกนั้นเป็นหญ้าจริงๆ ในทะเลทรายใหญ่พอจะมองเห็นสักหนึ่งสองกอ