เมื่ออยู่ด้วยกันนานเข้า บิดาและบุตรตระกูลหลินล้วนเข้าใจในความสามารถของนั่วนั่วดีพอควร การเรียกฝนบัญชาลมก็คงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนาง
ทว่าผู้อื่นขอฝน ต้องตั้งแท่นบูชา เตรียมเครื่องเซ่นสามอย่าง ขั้นตอนซับซ้อนยิ่งนัก แต่นั่วนั่วเพียงแหงนหน้าขึ้น แม้แต่ริมฝีปากยังไม่ขยับ ก็ถือว่าขอฝนแล้วอย่างนั้นหรือ?
หลินชิงหยางซึ่งทวนคืนความทรงจำแล้วกลับมาร่าเริงเบิกบานดังเดิมอดถามขึ้นมิได้ "นั่วนั่ว เจ้าขอฝนเช่นนี้ อ๋องมังกรจะทรงได้ยินหรือ"
"ก่อนหน้านี้ข้าก็เรียกพวกเขาด้วยวาจา ภายหลังพบว่าทำให้ผู้คนตกใจจึงเปลี่ยนมาท่องในใจ พวกเขาได้ยิน ตอนที่ให้ท่านลุงอ๋องมังกรแปลงกายเป็นเทพสวรรค์ไปช่วยพี่สาวอาหลานน่า ข้าก็แทบไม่ได้เอ่ยปาก"
หลินชิงหยางยิ่งประหลาดใจ "เทพสวรรค์คืออ๋องมังกรแปลงกายมาน่ะหรือ"
"ข้าก็ไม่รู้จักเทพสวรรค์อะไรนี่ จึงได้ทำเช่นนี้"
ระหว่างที่พูดคุยกัน เหนือศีรษะของพวกเขาก็ปรากฏเมฆหนาทึบก้อนหนึ่งจริง ๆ
ทหารติดตามที่อยู่เบื้องหลังบิดาและบุตรมองดูอย่างไม่เข้าใจ อดรู้สึกประหลาดมิได้ "เมฆก้อนนี้ช่างอยู่เหนือศีรษะพวกเราตลอด ประเดี๋ยวพวกเราเคลื่อนไป เมฆนั่นก็เคลื่อนตามมา"
"เช่นนี้ก็ดี จะได้ช่วยบังแดดให้พวกเรา การได้ติดตามแม่ทัพหลินและองค์หญิงน้อยออกเดินทางช่างโชคดีนัก อะไรดี ๆ ก็ประสบได้"
แม้ทหารติดตามเหล่านั้นจะไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่ตลอดทางที่ผ่านมาก็มีประสบการณ์แล้ว เพียงติดตามคนตระกูลหลินไป ก็จะพลิกวิกฤตเป็นโอกาส เปลี่ยนร้ายกลายเป็นดี พวกเขาเพียงตามไปพลอยได้รับความสุขก็พอ
ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็โปรยปรายฝนลงมา ระยะแรกเป็นเพียงละอองฝนบางเบา แล้วค่อย ๆ หนักขึ้น ละอองฝนหนาแน่นตกกระทบเนินทรายแล้วหายวับไปในพริบตา