ตอนนั้นฉู่ยี่หลานกำลังอ่านเอกสารในห้องทำงาน แล้วได้ยินเสียงเคาะประตูสามครั้ง
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร
"เข้ามา"
เสิ่นเหลียนผลักประตูเดินเข้าไป ข้างหลังมือถือช่อดอกเดซี่สีเหลืองทอง "สีนี้เป็นไง"
ฉู่ยี่หลานไม่ตอบ
เสิ่นเหลียนรู้นิสัยเขา ไม่โกรธ หาแจกันดอกไม้มาประดับเอง แล้วพูดถึงความคืบหน้าของวันนี้กับฉู่ยี่หลาน "ราบรื่นมาก อีกสามวันจะทดสอบการแสดง เข้ากองถ่ายต้องใช้เวลาเตรียมตัวประมาณครึ่งเดือน"
ฉู่ยี่หลาน พึมพำ "อืม"
เสิ่นเหลียนพูดเบา ๆ "นั่นหมายความว่า อีกครึ่งเดือนนายจะไม่ได้เจอฉันนานเลยนะสิ"
ฉู่ยี่หลาน "..."
ในความเงียบนั้น ฉู่ยี่หลานเงยหน้าอย่างจนใจ "เสิ่นเหลียน อะไรทำให้นายคิดว่าฉันเป็นคนที่ติดคนนัก"
เสิ่นเหลียนยิ้ม "ได้ ฉันเองที่ติดนาย"
ผู้ชายคนหนึ่ง จำคำพูดของตัวเองไว้ให้ดี!
หูไข่หลานไม่กล้าจัดงานอื่นให้เสิ่นเหลียน เพราะกลัวว่าเขาจะเหม่อ แม้จะทุ่มหน้าทุ่มใจให้เสิ่นเหลียนได้บทชายสี่ในเรื่อง "ความเงียบงัน" และเสิ่นเหลียนก็รับปากแล้ว แต่ก็ยังกลัวว่าเสิ่นเหลียนจะทำชื่อเสียงของตัวเองพัง
เจียงโยวแชร์เคล็ดลับการแสดงและคลิปต่าง ๆ ในวีแชต แต่เสิ่นเหลียนกลับไม่กระดุกกระดิก ราวกับว่าทั้งโลกกำลังร้อนใจ แต่มีเพียงเขาคนเดียวที่ผ่อนคลาย รดน้ำดอกไม้บนระเบียงอย่างสบายใจ
ฉู่ยี่หลานไม่ได้พูดอะไรออกมาตรง ๆ แต่กลับสั่งลูกน้องลับ ๆ ว่าถ้าจำเป็นก็ลงทุนให้เรื่อง "ความเงียบงัน" ได้...
เสิ่นเหลียนขี้เกียจหน่อย ฝีมือการแสดงห่วยหน่อย ในสายตาของฉู่ยี่หลานไม่ใช่เรื่องใหญ่