หลินฟู่วิ่งออกมาพร้อมกับกางเกงขาสั้นลายดอกไม้ สวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นที่ไม่ได้ติดกระดุม
โถงทางเดินเป็นไฟตรวจจับความเคลื่อนไหว แสงสลัว แต่ก็เพียงพอให้หลินฟู่เห็นเสิ่นเหลียนยกกำปั้นขึ้นชกหน้าชายคนหนึ่ง
หลินฟู่ยังไม่ทันหายง่วงนอน ดวงตาก็เต็มไปด้วยความตกใจ
เพราะฉากนี้ชวนตกใจไม่น้อย
เสิ่นเหลียนสังเกตเห็นหลินฟู่ แล้วยังพูดด้วยความเอาใจใส่: "ไม่มีอะไรใหญ่โต กลับไปนอนเถอะ"
หลินฟู่: "?"
นี่เรียกว่าไม่มีอะไรใหญ่โต!
หลินฟู่จำชายที่ร้องครวญครางอยู่บนพื้นได้ในที่สุด จึงรีบไปเคาะประตูห้องของจ้าวเหวินซูที่ปลายโถงทางเดิน
ไม่นาน ทั้งโรงแรมก็สว่างไสว
จ้าวเหวินซูฟังหลินฟู่พูดได้ครึ่งทางก็เข้าใจ เขาตัดสินใจทันที โทรศัพท์หาใครคนหนึ่ง คราวนี้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่มาด้วยมีไม่มาก รวมทั้งหมดเจ็ดคน แต่จัดการกับชายที่ดูเกียจคร้านและทั้งภายนอกภายในก็อ่อนแอ ไม่ใช่ปัญหา
ก็คือไอ้กวนเมืองที่มารังควานเจียงโยวคนนั้น
ตอนแรกเขายังตะโกนโวยวายเสียงดัง เรียกร้องจะแจ้งตำรวจ จะหาคนมาช่วย แต่ถูกจ้าวเหวินซูสั่งให้เอาผ้าอุดปาก แล้วก็ถูกทุบอีกหนึ่งรอบ หลังจากนั้นก็มีแต่เสียงครวญครางอยู่บนพื้น ไม่กล้าทำตัวเกรียงไกรอีกต่อไป
ชายคนนั้นขดตัวอยู่บนพื้น หน้าตาบวมช้ำ หายใจหนักขึ้นเรื่อย ๆ
เสิ่นเหลียนถูกหลินฟู่ดึงให้ยืนอยู่ข้างหลังจ้าวเหวินซู มองดูผู้กำกับจ้าวนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ท่าทางเรียบเฉย