หลินฟู่ตื่นขึ้นมา ข้างนอกเสิ่นเหลียนผ่านไปแล้วสามรอบ
"รีบๆ หน่อย" จ้าวเหวินซูอารมณ์ดีมาก: "ระวังคลื่นลูกใหม่ซัดคลื่นลูกเก่า วันหลังจะเบียดพวกนายจนไม่มีที่ยืน"
หลินฟู่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจได้ว่า ผู้กำกับจ้าวพอใจเสิ่นเหลียนมากทีเดียว
หลินฟู่กินข้าวเสร็จ พลังกลับคืนมา
จ้าวเหวินซูไม่รอช้า จัดการซ้อมบทคู่ให้ทั้งสองคนทันที
ในบทบาท ต่างจากลู่เสี่ยวไข่ที่พูดตรงๆ อารมณ์เขียนไว้บนหน้า พระเอกเฝิงเจิ้งเงียบขรึม ช่วงแรกเขามักดูมีเรื่องกังวล สายตามองไปไกลเกินเขตเมืองเล็กๆ เสมอ
ส่วนลู่เสี่ยวไข่ได้งานซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าสักชิ้นสองชิ้นก็ดีใจมากแล้ว ได้เงินมากก็เก็บออม ได้น้อยก็ใช้น้อย ยังซื้อบุหรี่ให้เฝิงเจิ้งบ่อยๆ ทั้งคู่พ่อแม่เสียตั้งแต่เด็ก จึงพึ่งพากันมา ความผูกพันลึกซึ้ง
ลู่เสี่ยวไข่เพิ่งบรรลุนิติภาวะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์ เขาตบไหล่เฝิงเจิ้งจากด้านหลัง แล้วอ้อมไปนั่งอีกฝั่ง พร้อมกับหยิบบุหรี่หนึ่งซองจากกระเป๋าออกมา: "เอาไป"
เฝิงเจิ้งรับมาโดยไม่เกรงใจ บนใบหน้าซีดเย็นมีรอยยิ้มที่จริงใจ: "วันนี้ได้เท่าไหร่"
"ร้อยกว่าบาท" ลู่เสี่ยวไข่พูดเขินๆ "พรุ่งนี้ยังมีงานอีก เสร็จแล้วฉันจะซื้อหัวหมูมาด้วย"
"เก่งมากเสี่ยวไข่!"
ลู่เสี่ยวไข่เกาหัว: "เมื่อเทียบกับพี่เฟิงแล้วยังห่างไกลมาก"
จริงด้วย ลู่เสี่ยวไข่ทำได้แค่หาเงินเล็กๆ น้อยๆ ส่วนโอกาสทางธุรกิจในเมืองเล็กๆ ที่เข้ามา เฝิงเจิ้งจับได้ทุกครั้ง เขาเก็บเงินได้หลายหมื่นอย่างเงียบๆ วางแผนเป็นทุนเริ่มต้น ส่วนลู่เสี่ยวไข่ เฝิงเจิ้งใจกว้างเสมอ ก่อนหน้านี้ลู่เสี่ยวไข่ผ่าตัดไส้ติ่ง ค่าแพทย์ก็เป็นเฝิงเจิ้งออกให้