เสิ่นเหลียนวางสายอย่างเก้อเขิน นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ยีเห็นสีหน้ากังวลบนใบหน้าของเขา
เสิ่นเหลียนพึมพำ "ก็แค่ทำโทรศัพท์หายแล้วไม่ได้ติดต่อทันที จะโกรธขนาดนั้นเลยเหรอ?"
เสิ่นเหลียนยังไม่รู้เลยว่าวิดีโอสองคลิปนั้นถูกแชร์ต่อกันจนเต็มอินเทอร์เน็ตไปแล้ว
หูไข่หลานติดต่อพวกเขาไม่ได้ชั่วคราว คิดไปคิดมาก็เลยกดอันดับเทรนด์ลงเรื่อย ๆ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะเด่น
ในโทรศัพท์เมื่อกี้ ฉู่ยี่หลานถามตำแหน่งที่แน่นอนของเสิ่นเหลียน พวกเขารออยู่ที่ที่หลบภัยประมาณสิบนาที หลังจากเสิ่นเหลียนจามครั้งที่ห้าเสร็จ รถสีดำคันหนึ่งก็มาจอดที่หน้าประตู
ชายคนที่ลงจากฝั่งคนขับเห็นเขาเป็นคนแรก เดินเข้ามาอย่างสุภาพแล้วพูด "คุณเสิ่น คุณสวีให้ผมมารับคุณครับ"
เสิ่นเหลียนพยักหน้า "โอเค ลำบากแกแล้ว"
เสิ่นเหลียนอุ้มเด็กหญิงตัวเล็กไปที่เบาะหลัง แล้วขอผ้าห่มสะอาดมาเช็ดผมให้เธอ "อย่าเป็นหวัดล่ะ"
เด็กหญิงยังคงไม่พูด คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ส่ายหน้าเบา ๆ
เมื่อถึงโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง เสิ่นเหลียนไม่เห็นสวีจิ่งเกอ เขาถูกพาไปที่ห้อง สิ่งแรกคืออาบน้ำอุ่น โยนเสื้อผ้าใส่เครื่องซักผ้าไว้ก่อน พอออกมาใส่ชุดคลุมอาบน้ำดื่มกาแฟร้อน เสื้อผ้าก็เกือบแห้งแล้ว
หลี่ยีกับเจียงโยวได้รับการดูแลที่ดีเช่นกัน เด็กหญิงตัวเล็กอยู่กับเจียงโยว ช่วงนี้ไม่ร้องไห้งอแงแล้ว และหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า
เสิ่นเหลียนเปลี่ยนเสื้อผ้า นั่งพักบนโซฟาครู่หนึ่ง จากนั้นได้ยินเสียงก็ลุกขึ้นไปเปิดประตู เห็นฉางชิงอยู่ตรงหน้า ตอนแรกนึกว่าตัวเองยังไม่ตื่น