ซุนปิ่งเหอคิดแรกในใจ: โชคดีที่ฉันไต่เต้าขึ้นมาเป็นคนสนิทได้ ไม่งั้นคงถูกเก็บกวาดไปตามกาลเวลาแน่นอน
ความจริงแล้วเสิ่นเหลียนยังไม่รู้สึกตัว เขามองเห็นคนข้างหน้าลางๆ เงาร่างคล้ายฉู่ยี่หลานมาก แต่ในหัวสับสนไปหมด ไม่สามารถเชื่อมโยงกับความเป็นจริงได้ ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคิดหาวิธีว่าจะทำยังไงให้ฉู่ยี่หลานไม่โกรธ
ฉู่ยี่หลานขำออกมาด้วยความโมโห ไอ้คนเจ้าชู้
เสิ่นเหลียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หายใจไม่สะดวก ฉู่ยี่หลานก็ดึงผ้าห่มลงมาให้
ผมของเสิ่นเหลียนติดอยู่บนใบหน้า ดูเหมือนเพิ่งเหงื่อออก ตอนนี้หน้าซีดเซียว
ฉู่ยี่หลานเจ็บแปลบที่หัวใจ ไอ้คนนี้เพิ่งจากเขาไปได้ไม่กี่วัน?
ระหว่างทางฉู่ยี่หลานโทรศัพท์ไปพอเป็นพิธี เมื่อรถถึงโรงพยาบาลก็ใช้ช่องทางพิเศษ ตรวจเลือด ให้สารน้ำ ครบทุกอย่าง จนถึงฟ้ามืด
ระหว่างนั้นเสิ่นเหลียนไม่ตื่นเลย ลมหายใจที่ทึบๆ ค่อยๆ ดีขึ้นทีละน้อย
ห้องพักผู้ป่วยเดี่ยว ฉู่ยี่หลานลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง หมดความอดทนแล้ว
คนคนนี้เกิดมาเพื่อปราบเขา
หมอเดินถือเอกสารตรวจหลายแผ่นเข้ามา ฉู่ยี่หลานเห็นสีหน้าหมอก็เริ่มกระวนกระวาย
"มีการติดเชื้อที่ปอดเล็กน้อย" หมอพูด: "ค่าบางอย่างก็ผ่านฉลุย คุณฉู่ คนไข้ต้องรอให้อาการอักเสบทุเลาก่อน แล้วค่อยตรวจร่างกายใหม่อีกรอบ"
ฉู่ยี่หลานขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงทุ้มต่ำ: "ได้ครับ"
เรื่องเหล่านี้เสิ่นเหลียนไม่รู้เลย แค่กลางดึกเขาส่งเสียงครางโดยไม่รู้สึกตัว ก็มีคนโอบเขาไว้ อ้อมกอดอบอุ่นและปลอดภัยมาก อาการไม่สบายตัวบรรเทาลงไปมาก