ฉู่ยี่หลานเวลานิ่งเงียบก็เหมือนอารมณ์ไม่ดี ยิ่งตอนนี้ขมวดคิ้วอยู่ด้วยแล้ว
อีกฝ่ายมักไปมั่วสุมที่วงของเฝิงเยว่ซาน ไม่รู้จักเสิ่นเหลียน แต่ต้องเคยเห็นฉู่ยี่หลานแน่นอน
"คุณ...คุณฉู่?!"
ฉู่ยี่หลานดึงตัวอีกฝ่ายออกไปด้านข้าง แล้วสั่งบอดี้การ์ดข้างหลังด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "โยนออกไป"
อีกฝ่ายตัวสั่นเทาไม่รู้ว่าทำอะไรผิด แต่ก็ไม่กล้าปริปาก
เสิ่นเหลียนเห็นฉู่ยี่หลานก็ยิ้มออกมา
"ยังมีหน้าม้ายิ้มอีกเหรอ?"
เสิ่นเหลียน: "..."
ฉู่ยี่หลาน: "โดนเขาบีบให้ดื่มเหล้า ไม่รู้จักขัดขืนหรือไง?"
เสิ่นเหลียน: "ฉันกำลังจะขัดขืนอยู่พอดีเลย!"
ความวุ่นวายเล็กๆ ตรงนี้ดึงดูดความสนใจจากอีกฝั่ง เฝิงเยว่ซานหันไปก็เห็นฉู่ยี่หลานสีหน้าไม่พอใจ แล้วยกมือชี้ไปทางเขา
นี่คือการตำหนิที่เฝิงเยว่ซานไม่ดูแลคนของเขาให้ดี
เฝิงเยว่ซานคิดในใจ ฉันชวนพวกคุณมามันก็เกินไปแล้ว
ไม่เหมือนเฝิงเยว่ซานที่เข้ากับใครได้หมด ฉู่ยี่หลานปรากฏตัวที่ไหน รอบๆ สองสามเมตรจะปลอดภัยและเงียบสงบ
ฉู่ยี่หลานนั่งลงข้างๆ เสิ่นเหลียน มือหนึ่งวางบนพนักโซฟาด้านหลังเสิ่นเหลียน แสดงถึงการปกป้องและการประกาศความเป็นเจ้าของ
คนมีสมองก็เข้าใจได้ทันที ที่หมอนามสกุลลวี่เพิ่งโดนไล่ออกไปไม่เสียเปรียบเลย เพราะนั่นคือคนของคุณฉู่
เสิ่นเหลียนเรียกบริกรมา ขอชาขึ้นมา
ฉู่ยี่หลานได้ยินก็มองไปทางเขา "ดื่มเหล้าไม่ได้เหรอ?"
"ไม่ได้" เสิ่นเหลียนปฏิเสธทันที "หมอบอกแล้ว เลิกบุหรี่ เลิกเหล้า"