"คุณทำอะไรอยู่?" หยางปินขมวดคิ้ว
ผู้ช่วยพิเศษหญิงชื่อชุยเสวี่ย ปกติเป็นหญิงแกร่งที่สุขุมและยับยั้งชั่งใจ แต่ช่วงนี้กลับเหมือนสาววัยสิบแปด-สิบเก้าที่ได้เจอไอดอลในฝัน ความต่างช่างมากเหลือเกิน
ชุยเสวี่ยรีบซ่อนโทรศัพท์ไว้ด้านหลัง สีหน้ากลับมาเป็นปกติ "ขอโทษค่ะท่านประธานฉู่ เป็นความผิดของฉันเอง"
ฉู่ยี่หลานไม่พูดอะไร พยักหน้าให้หยางปินเปิดประตู
"งูพิษ ฉันรักคุณ!"
เสียงจากโทรศัพท์ยังดังอยู่ ชุยเสวี่ยกดปุ่มลดเสียงอย่างไม่ให้ใครสังเกต
แต่ก่อนที่เสียงจะเงียบลง ฉู่ยี่หลานก็ได้ยินประโยคนั้น: "รักเหรอ? รักมันคืออะไรกันล่ะ?"
น้ำเสียงเย้ายวน ราวกับเสียงพากย์มืออาชีพ แต่ทันทีที่ได้ยิน ฉู่ยี่หลานก็หยุดฝีเท้า
ฉู่ยี่หลานมองชุยเสวี่ย
ชุยเสวี่ยตัวเกร็งไปทั้งตัว "ท่าน ท่านประธานฉู่..."
ฉู่ยี่หลานยื่นมือออกไป "ขอโทษ ฉันขอดูโทรศัพท์หน่อยได้ไหม?"
ชุยเสวี่ยไม่เข้าใจ แต่ก็ยังส่งโทรศัพท์ให้
ในวิดีโอถ่ายทอดสด "งูพิษ" ผู้มีรูปร่างสูงโปร่งเพิ่งหันกลับมา ใบหน้านั้นแม้จะแต่งหน้าจัด แต่ต่อให้กลายเป็นเถ้าถ่าน ฉู่ยี่หลานก็ยังจำได้
รับของขวัญเล็กๆ จากแฟนคลับงูพิษ "งูพิษ" ส่งจูบเบาๆ ให้กล้อง แล้วยิ้มพร้อมขยิบตา
ฉู่ยี่หลาน: "..."
แค่ขาดสายตาไปนิดเดียว ทำไมถึงไปเล่นถึงขนาดนี้ได้?
ฉู่ยี่หลานจำชื่อแพลตฟอร์มและชื่อห้องถ่ายทอดสดที่มุมขวาบนได้ ตอนจะเปิดประตูก็สั่งให้หยางปินกับชุยเสวี่ยไปทำงานอย่างอื่น คืนโทรศัพท์ให้ชุยเสวี่ย แล้วกลับเข้าออฟฟิศด้วยสีหน้าเรียบเฉย