ควางเฉิงไห่รู้สึกจากใจจริงว่า ตั้งแต่รู้จักอาจารย์เสิ่นมา เขาก็บังเอิญได้กินข่าววงในเด็ด ๆ ไปตั้งหลายเรื่อง
แล้วตอนนี้มันสถานการณ์แบบไหนกัน?
คุณชายเฝิงกับเฉินมู่……
ฮ่า ๆ ๆ! ในใจผู้จัดการควางแทบจะคลุ้มคลั่งอยู่แล้ว
ดูจากสถานการณ์นี้ คุณชายเฝิงกับเฉินมู่คงยืนยันความสัมพันธ์กันแล้วชัด ๆ แต่ทำไมไม่มีข่าวเล็ดลอดออกมาเลยสักนิดล่ะ? หือ? แถมยังพาเฉินมามางานเลี้ยงอีก แล้วดันมาเจอซ่งหยวนไอ้ทึ่มนี่เข้า
ทางด้านนั้น เฝิงเยว่ซานผลักหัวซ่งหยวนเบา ๆ เป็นเชิงเตือน ก่อนจะลุกขึ้นยืน
ซ่งหยวนนอนหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่บนพื้น ดวงตาเหม่อลอยจ้องผนัง ราวกับไม่รับรู้สิ่งใดรอบตัวอีกแล้ว
แม้แต่ตอนแทบจะตายก็ยังชวนให้คนเกลียดได้
เฝิงเยว่ซานเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ไม่สนใจซ่งหยวนอีก แล้วหันไปหาเฉินมู่
เฉินมู่รีบถาม “บาดเจ็บหรือเปล่า?”
“ไม่ ไม่เป็นไร”
ที่จริงเฝิงเยว่ซานก็ไม่ได้เป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างเด็ดขาด ระหว่างชุลมุนเขาถูกซ่งหยวนชกไปหลายที แต่ไม่สำคัญหรอก การที่เฉินมู่เมินซ่งหยวนอย่างสิ้นเชิงต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกสดชื่นสุด ๆ
“เฮียควาง ขอบคุณนะ” เฝิงเยว่ซานตะโกนบอกควางเฉิงไห่
ควางเฉิงไห่โบกมือรัว ๆ “ไม่ ๆ ไม่ต้องขอบคุณหรอก เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว แต่คุณชายเฝิง ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณกับเฉินมู่มีความสัมพันธ์แบบนี้……”
“ไม่เป็นไร” เฝิงเยว่ซานพูดตัดบท “ระหว่างทำงานเจอเหตุฉุกเฉินบ้างเป็นเรื่องปกติ ต่อไปคุณก็ปฏิบัติกับเฉินมู่เหมือนเดิมได้เลย” เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเสริมอีกประโยค “แต่อย่าให้เฉินมู่เสียเปรียบล่ะ ฝากดูแลเขาด้วย”