ซ่งหยวนคิดว่าตัวเองซ่อนเรื่องนี้ไว้ได้ดีแล้ว แต่เหมือนอย่างที่เฉินมู่เคยบอกเสิ่นเหลียน เขารู้ทุกอย่าง
ตั้งแต่วินาทีที่รู้ เขาก็รู้สึกว่าซ่งหยวนไม่คู่ควร
เฉินมู่ไม่ใช่คนสูงส่งอะไร แต่เขาไม่เคยเหยียบย่ำใคร
“เฉินมู่”
แรงกระตุ้นบางอย่างพลันผุดขึ้นในใจซ่งหยวน
สำหรับเขากับเฉินมู่ ต่างฝ่ายต่างเป็นคนพิเศษของกันและกันไม่ใช่หรือ
เขายังฝืนทำผิดได้...
“ไม่จำเป็น” เฉินมู่เหมือนจะรู้ว่าเขากำลังจะพูดอะไร จึงตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทุกอย่างที่เกี่ยวกับนาย ฉันไม่ต้องการทั้งนั้น”
ซ่งหยวนยังไม่ทันได้ตอบสนอง เฉินมู่ก็ยิ้มบาง ๆ “ตอนนี้ฉันมีคนที่ดีที่สุดในโลกอยู่ข้างกายแล้ว”
ความสุขที่ปรากฏอยู่ตรงหางตาและหัวคิ้วของชายหนุ่มนั้นไม่ใช่ของปลอม
พูดไม่เกินจริงเลย ซ่งหยวนรู้สึกเหมือนถูกแทงทะลุร่างในชั่วขณะนั้น
ซ่งหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย “นายล้อฉันเล่นหรือไง”
เฉินมู่เหมือนไม่เห็นอะไรบางอย่างในดวงตาของเขาที่แตกสลายลง แล้วพูดต่อว่า “ซ่งหยวน ต่อให้ตอนที่เราทะเลาะกันแย่ที่สุด ฉันก็ไม่เคยคิดจะหาคนมาประชดนายตามใจชอบ ยิ่งตอนนี้ยิ่งเป็นไปไม่ได้ ฉันยังมีธุระ นาย...”
เฉินมู่ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกแรงมหาศาลผลักกระเด็นไปกระแทกผนังด้านข้าง ซ่งหยวนก้าวประชิดเข้ามาพร้อมกัน “ใคร?!”
เฉินมู่ได้กลิ่นน้ำหอมฉุนจัดจากตัวเขา ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที จึงยกมือปัดออก “อยู่ห่างจากฉัน!”
อากาศราวกับถูกใครบางคนบีบรัดตรงหลอดลม
เฉินมู่เงยหน้าขึ้น เขารู้สึกจริง ๆ ว่าตอนนี้ใบหน้าของซ่งหยวนน่าเกลียดชัง