ชิงโจว
เมื่องานเลี้ยงดำเนินไปได้ครึ่งหนึ่ง หลี่อวิ๋นหว่านก็ส่งคนลอบไปบอกเซี่ยฮว๋ายอวี้ว่า หากอยากได้ไม้แกะสลักคืน ยามค่ำให้ไปพบนางที่ศาลากลางทะเลสาบ
เซี่ยฮว๋ายอวี้ลังเลอยู่บ้าง อีกไม่ถึงหนึ่งเดือนก็จะถึงวันเกิดของจี้หมิงอี้แล้ว หากแกะสลักชิ้นใหม่ เกรงว่าจะไม่ทันการ
หลี่อวิ๋นหว่านรออยู่ในศาลานานแล้ว บนโต๊ะหินมีสุราหนึ่งกาเตรียมไว้
นางเชื่อว่าเซี่ยฮว๋ายอวี้จะมา
เป็นดังที่คิด ไม่นานนักเงาร่างคุ้นตาก็ปรากฏขึ้นไม่ไกล
“คุณหนูองค์รอง เหตุใดจึงอยู่ที่นี่เพียงลำพัง”
เซี่ยฮว๋ายอวี้มาคนเดียว เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้พาบ่าวมาด้วย ชายหญิงที่ยังมิได้หมั้นหมายอยู่ด้วยกันตามลำพังเช่นนี้ ช่างผิดธรรมเนียมยิ่งนัก
หลี่อวิ๋นหว่านอดเดินเข้าไปใกล้เขาไม่ได้ “พี่ฮว๋ายอวี้...”
เซี่ยฮว๋ายอวี้ถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างห่างเหินทันที ก่อนประสานมือคารวะ “คุณหนูองค์รอง ข้ามาตามนัดแล้ว ขอคืนไม้แกะสลักให้ข้าด้วย”
ดวงตาของหลี่อวิ๋นหว่านแดงก่ำ “ข้าชอบท่าน ท่านไม่รู้สึกบ้างหรือ”
เซี่ยฮว๋ายอวี้ก้มหน้ากล่าว “ข้ามีคนที่อยู่ในใจแล้ว ความรู้สึกของคุณหนูองค์รอง ข้ารับไว้ไม่ได้”
“ก็แค่สตรีที่มาจากตระกูลพ่อค้า บิดาข้ายังกล่าวว่านางไม่คู่ควรกับท่าน ตระกูลหลี่ของข้าเป็นตระกูลใหญ่แห่งชิงโจว ข้ามีตรงไหนสู้ไม่ได้? ขอเพียงท่านยอมรับข้า บิดาข้าย่อมช่วยเหลือท่านบนเส้นทางขุนนางอย่างเต็มที่ ไยต้องยึดติดกับสัญญาหมั้นหมายเพียงฉบับเดียว”
หลี่อวิ๋นหว่านไม่ยินยอมอย่างยิ่ง