จงเซี่ยนเหลือบมองเขาเพียงแวบเดียวก็เบนสายตากลับ ยกมือเปิดม่านรถด้านหนึ่งขึ้น ตั้งใจเปลี่ยนเรื่องว่า “ท่านเจ้าของร้านฟ่านเมื่อครู่ก็แซ่ฟ่านเหมือนท่าน นับเป็นญาติร่วมแซ่กัน พวกท่านรู้จักกันหรือไม่”
ฟ่านซือหยวนส่ายหน้า “ไม่รู้จัก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง พลันนึกถึงสำเนียงไม่ค่อยชัดของฟ่านจิง จึงเสริมว่า “แต่ข้ารู้จักสตรีนางหนึ่งนามว่าฟ่านจิง เป็นคนกว่างตง ในแถบลำน้ำนั้นนับเป็นหัวหน้าใหญ่ ชื่อเสียงโด่งดังไม่น้อย”
“แต่ไม่มีทางเป็นท่านเจ้าของร้านที่พบเมื่อครู่นี้แน่ ฟ่านจิงผู้นั้นเป็นสตรีดุดันอย่างยิ่ง ทั้งดักปล้นเงินทองกลางทางและยังลวนลามบุรุษที่ผ่านไปมา ส่วนท่านเจ้าของร้านฟ่านดูอย่างไรก็เป็นเพียงสตรีชาวบ้านธรรมดา อีกทั้งยังพาบุตรชายตัวน้อยมาด้วย และข้าก็ไม่เคยได้ยินว่าโจรหญิงผู้นั้นมีคู่ครอง”
“อีกอย่าง นางแทบไม่เหมือนผู้หญิงแล้ว ใครจะกล้ารับนางไปเป็นภรรยากัน”
ยามฟ่านซือหยวนเอ่ยถึงหัวหน้าใหญ่ผู้นั้น น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเกลียดชัง จงเซี่ยนเพิ่งเคยเห็นเขาแสดงสีหน้าเช่นนี้เป็นครั้งแรก จึงอดถามไม่ได้ว่า “หัวหน้าใหญ่ผู้นั้นเคยกลั่นแกล้งท่านหรือ”
ครั้นพูดถึงเรื่องในอดีต ฟ่านซือหยวนก็รู้สึกยากจะเอ่ย เขากัดฟันกล่าวว่า “เมื่อหกปีก่อน ข้าเดินทางเข้าราชธานีเพื่อเข้าสอบ ระหว่างทางต้องผ่านถิ่นของนาง ถูกนางพาพวกลูกน้องมาปล้น เหลือไว้ให้ข้าเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียว!”
“ทำให้ข้าต้องเดินทางต่ออย่างสิ้นเนื้อประดาตัว แม้แต่โรงเตี๊ยมก็ไม่มีเงินเข้าพัก ตอนเข้าเมืองยังเกือบถูกมองเป็นคนเร่ร่อนไร้ทะเบียนแล้วขับไล่ออกไป ท่านว่าอิสตรีนางนี้น่าชังหรือไม่!”
จงเซี่ยนกล่าวว่า “...น่าชังจริง ๆ ตอนนั้นท่านไม่แจ้งทางการหรือ”
ฟ่านซือหยวนมีสีหน้าดูแคลน ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง “ขุนนางท้องถิ่นกับโจรเป็นพวกเดียวกันมานานแล้ว การปกครองในแถบนั้นเน่าเฟะไปถึงราก แจ้งทางการไปก็มีแต่หาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว!”
นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ฟ่านซือหยวนไม่ยอมเข้ารับราชการในราชสำนัก เพื่อไม่ต้องสมคบคิดกับคนพวกนั้น
แน่นอนว่า นอกจากเหตุผลนี้แล้ว ยังมีเรื่องลับในวังเกี่ยวข้องด้วย ไว้กล่าวถึงภายหลัง