“ข้าจะไปคิดถึงนางทำไมกันเล่า”
ชายหนุ่มถอดอาภรณ์ของสตรีอย่างร้อนใจ “อย่าพูดเรื่องนี้เลย ไม่ได้พบกันหลายวันแล้ว สาวน้อยยังไม่คิดถึงข้าบ้างหรือ หากไม่ร่วมสุขกันสักครา อีกนานกว่าจะได้พบกันอีก”
ทั้งสองไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก
บนเตียงพลันเกิดเสียงเคลื่อนไหวอย่างดุเดือด
สาวใช้เฝ้าอยู่ด้านนอกจนเคยชินกับเรื่องเช่นนี้แล้ว ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดเสียงภายในห้องก็เงียบลง
หลูจางหมิงลุกจากเตียง สาวใช้เข้ามาปรนนิบัติให้เขาสวมเสื้อผ้า
หลูจางหมิงมองร่างอ่อนเยาว์ผิวขาวผ่องตรงหน้า แล้วเหลือบมองฮูหยินอวี่บนเตียง นางเหนื่อยจนหลับสนิท หันหลังให้เขา
หลูจางหมิงจึงวางใจยื่นมือเข้าไปในคอเสื้อของสาวใช้น้อย นางมิได้ตกใจ เพียงหลบเลี่ยงเล็กน้อย ไม่ให้เขาสัมผัสถูก
หลูจางหมิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนชักมือกลับ แล้วรีบจากไปท่ามกลางราตรี
...
วันนี้อากาศเย็นสบาย ดอกบัวในสระดอกบัวค่อย ๆ โรยรา จนเติบโตเป็นฝักบัว
หมิงอี้ตื่นแต่เช้า แต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็พาเยว่กุ้ยไปเก็บฝักบัว ตั้งใจนำไปปรุงเป็นยาเสริมกำลังกับดอกกุ้ยฮวา ทำเป็นน้ำแกงดอกกุ้ยฮวาผสมเมล็ดบัว ส่งไปให้หอหย่งโช่ว
ฮูหยินใหญ่จงไออยู่เล็กน้อย ดอกกุ้ยฮวามีสรรพคุณบรรเทาอาการไอและทำให้ปอดชุ่มชื้น ส่วนเมล็ดบัวมีฤทธิ์เย็น ช่วยระบายความร้อนและลดไฟในกาย
หลายวันนี้ หมิงอี้ต้องทำยาเสริมกำลังให้ฮูหยินผู้เฒ่าก่อนเที่ยงทุกวัน นางไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณครั้งสุดท้ายที่ท่านยายรับนางไว้
“คุณหนูดูสิ ฝักบัวพวกนี้งามเหลือเกิน พวกเราเก็บไว้ทำแกงเมล็ดบัวบ้างเถิด” เยว่กุ้ยเก็บฝักบัวพลางกล่าว “หวานจำได้ว่าคุณชายน้อยชอบกินแกงเมล็ดบัวที่คุณหนูทำที่สุด”