ฮูหยินใหญ่จงตกตะลึง “คิดไม่ถึงว่าจะจำคนผิด!”
ฮูหยินใหญ่จงกับชุนเถาต่างเผยสีหน้ากระจ่างแจ้งขึ้นมาพร้อมกัน
คนแรกกำลังคิดว่า มิน่าเล่า เมื่อรู้ว่าการแต่งงานกับตระกูลเซินเป็นอันยกเลิก เขาถึงไม่เสียดายแม้แต่น้อย ที่แท้คนที่เขาพึงใจไม่เคยเป็นเซินหมิงจู่ ย่อมไม่ใส่ใจว่าการแต่งงานครั้งนี้จะสำเร็จหรือล้มเหลว
อีกทั้งสีหน้าหม่นหมองไม่พอใจเมื่อครู่นี้ ที่แท้ก็เป็นเพราะจี้หมิงอี้เช่นกัน
ส่วนคนหลังคิดว่า ที่แท้องค์ชายรองต่างหากที่เข้าใจผิด เห็นคุณหนูผู้น้อยแล้วเกิดใจปฏิพัทธ์ มิใช่คุณหนูผู้น้อยจงใจยั่วยวน!
ฮูหยินใหญ่จงนิ่งคิดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามว่า “แล้วเจ้าเคยพบเซินหมิงจู่ตัวจริงหรือไม่”
จงเซี่ยนมีสีหน้าเรียบเฉย ตอบว่า “พบแล้ว”
เพียงสองคำสั้น ๆ ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเซินหมิงจู่ไม่อาจทำให้เขาหวั่นไหวได้แม้แต่น้อย
ฮูหยินใหญ่จงเอ่ยอย่างอ้อมค้อมว่า “แต่จี้หมิงอี้ถึงอย่างไรก็ต้องไปชิงโจว เจ้าเองก็เห็นแล้วเมื่อครู่ นางตั้งใจจะจากไปอย่างแน่วแน่”
จงเซี่ยนเอ่ยขอร้องตรง ๆ ว่า “ขอท่านแม่โปรดช่วยเหลือ รั้งนางไว้เถิด”
บุตรชายของนางผู้นี้มีความสามารถโดดเด่นมาแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยร้องขอสิ่งใดจากนางเลย
หลังจงเซี่ยนจากไป ฮูหยินใหญ่จงมองยาเสริมกำลังที่เหลืออยู่เกินครึ่งถ้วยบนโต๊ะ ถอนหายใจแผ่วเบา แล้วหันไปสั่งนางชุยว่า “ไปเชิญสะใภ้ใหญ่มา”
-
หมิงอี้กับเยว่กุ้ยกลับถึงสวนซวงซวี่แล้ว ก็เริ่มเก็บสัมภาระทันที
“คุณหนู เก็บของตอนนี้เลยหรือเจ้าคะ เร็วเกินไปหรือไม่” เยว่กุ้ยเอ่ยถามอย่างสงสัย พลางเก็บข้าวของไปด้วย
จี้หมิงอี้กวาดตามองเครื่องเรือนในห้องแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “อยู่ที่นี่มานาน ข้าวของจุกจิกสะสมไว้ไม่น้อย ไม่ใช่แค่ของของพวกเรา ยังมีหนังสือของอาเจ๋อด้วย หากรอให้ถึงวันที่พี่ชายกลับมาค่อยเก็บ เกรงว่าจะทำให้การเดินทางล่าช้าอีก”