บทที่ 270 ภาพลักษณ์พังทลาย
เสิ่นป้านเซี่ยเหลือบมองถังสื่อหมิงที่นั่งฝั่งตรงข้ามอย่างเฉยเมย ก่อนจะเบนสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว
ไม่รู้ว่าถังสื่อหมิงกินยาผิดอะไรเข้าไป ถึงได้มาอยู่ในห้องโดยสารตู้นอนชั้นหนึ่งเดียวกับเธอ
เขาไม่ควรอยู่ข้างหลินเหยาเหยา คอยทำหน้าที่องครักษ์พิทักษ์ดอกไม้หรอกหรือ?
ในนิยายเคยกล่าวไว้ว่า ไม่ว่าหลินเหยาเหยาจะไปที่ไหน ข้างกายก็มักมีผู้ชื่นชมโผล่มาเพิ่มหลายคนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ดังนั้น ขอแค่หลินเหยาเหยาเดินทาง ถังสื่อหมิงก็จะไปเป็นเพื่อนเธอเสมอ
ทุกครั้งที่ขึ้นรถไฟ ถังสื่อหมิงก็พยายามนั่งตู้เดียวกับหลินเหยาเหยาให้ได้ กลัวว่าเธอจะถูกผู้ชายแปลกหน้ารังควาน
ผู้เขียนต้นฉบับยังเคยให้ตัวประกอบพูดว่า ถังสื่อหมิงกับหลินเหยาเหยาแทบจะตัวติดกัน ขอแค่เห็นหลินเหยาเหยา ก็รู้ได้เลยว่าถังสื่อหมิงต้องอยู่แถว ๆ นั้น
ไม่รู้ว่าคราวนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทั้งสองคนถึงแยกจากกันได้
หรือถังสื่อหมิงจะทนความลำบากของที่นั่งชั้นสามไม่ไหว เลยทิ้งหลินเหยาเหยาไว้แล้วขึ้นตู้นอนชั้นหนึ่งคนเดียวกันนะ?
ไม่ว่าจะคิดอย่างไร เรื่องนี้ก็ชวนให้รู้สึกประหลาดเหลือเกิน
หรือว่าตอนนี้เนื้อเรื่องเปลี่ยนไปแล้ว ชะตากรรมของตัวประกอบที่ถูกกำหนดให้เป็นเหยื่อก็เปลี่ยนตาม ทำให้ภาพลักษณ์ของพระเอกนางเอกเริ่มพังทลาย?
เสิ่นป้านเซี่ยส่ายหน้า ไล่ความคิดประหลาด ๆ เหล่านั้นออกไป
แต่ถ้าไม่มาขวางทางเธอ จะพังทลายก็พังไปเถอะ
เธอหยิบองุ่นที่โจวอวี้เฟินล้างไว้แล้วออกมา กินอย่างสบายใจ