เมื่อสบเข้ากับสายตาเย็นชาของถังสื่อหมิง หัวใจของหลินเหย่าเหยาก็พลันกระตุกวูบ
คำบ่นที่เดิมทีจ่ออยู่ริมฝีปากถูกกลืนกลับลงไป เธอยังอยากถามถังสื่อหมิงด้วยซ้ำว่าทำไมถึงไม่ซื้อตั๋วรถไฟให้เธอ ทำไมถึงปิดบังแล้วขึ้นรถไฟกลับหมู่บ้านต้าเถียนคนเดียว
ถ้าไม่ใช่เพราะสืบรู้ว่าเขาขึ้นรถไฟขบวนนี้ เธอคงยังนั่งรออยู่ที่บ้านอย่างซื่อบื้อเหมือนเมื่อก่อน
หากกลับไปหมู่บ้านต้าเถียนไม่ทันก่อนวันหยุดสิ้นสุด สวี่จื้อซานคงหาเหตุผลอะไรสักอย่างมาทรมานเธออีกก็ไม่รู้
แต่พอเห็นท่าทีของถังสื่อหมิง หลินเหย่าเหยาก็ไม่กล้าพูดอะไร ไม่กล้าถามอะไรอีก
ตอนนี้หลินเหย่าเหยาแทบจะตกอยู่ในสภาพไร้ที่พึ่งในหมู่บ้านต้าเถียน นอกจากถังสื่อหมิงแล้ว ก็ไม่มีใครยืนอยู่ข้างเธออีก
สวี่จื้อซานจัดงานสกปรกและเหน็ดเหนื่อยให้เธอทำทุกวัน เพียงบ่นออกมาสักคำ เขาก็ขู่ว่าจะบันทึกความประพฤติของเธอลงในแฟ้มประวัติ
คนกลุ่มนั้นในเรือนปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบท ทุกครั้งที่เห็นเธอก็ไม่เหน็บแนมถากถาง ก็ทำเป็นไม่เห็น หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง ๆ พวกเขาไม่ซ้ำเติมเธอก็นับว่าดีแล้ว ไม่มีทางมีใครยื่นมือเข้าช่วย
แล้วยังมีเสิ่นป้านเซี่ยอีก…
ตอนนี้เสิ่นป้านเซี่ยกับเธอแทบจะเป็นศัตรูกันแล้ว แถมยังเป็นเรื่องที่ใคร ๆ ก็รู้
พวกคนเห็นแก่ประโยชน์ในหมู่บ้านพอรู้ว่าเสิ่นป้านเซี่ยเป็นหมอเท้าเปล่าของหมู่บ้าน ต่างก็พากันประจบเอาใจ บางคนยังหาทางกลั่นแกล้งเธอสารพัด เพียงเพื่อเอาใจเสิ่นป้านเซี่ย
ถ้าแม้แต่ถังสื่อหมิงยังไม่สนใจหลินเหย่าเหยา ชีวิตของเธอในหมู่บ้านคงยิ่งลำบากกว่าเดิม