เสิ่นป้านเซี่ยมองซ่งกวนไห่จากเบื้องสูง แววตาเย็นเยียบ
“ซ่งกวนไห่ คุณคงคิดไม่ถึงสินะว่าฉันจะกลับมาได้”
เมื่อเสิ่นป้านเซี่ยออกแรงกดเท้าลงไป ซ่งกวนไห่ก็เจ็บจนร้องไม่ออก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการตอบคำถามของเธอ
หลินเหย่าเหย่าเบิกตากว้าง ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
เธออยากเข้าไปผลักเสิ่นป้านเซี่ยออก แต่ก็กลัวว่าจะโดนเสิ่นป้านเซี่ยหาโอกาสเล่นงานไปด้วย
เสิ่นป้านเซี่ยเป็นปีศาจชัด ๆ ถึงกับซ้อมพี่ซ่งจนมีสภาพแบบนี้
คราวนี้พี่สื่อหมิงกับคุณอาเสิ่นคงเห็นธาตุแท้ของเธอแล้วสินะ
คิดได้ดังนั้น หลินเหย่าเหย่าก็อดมองถังสื่อหมิงกับเสิ่นเจิ้นไม่ได้ อยากรู้ว่าตอนนี้สีหน้าของพวกเขาเป็นอย่างไร
น่าเสียดายที่สีหน้าของทั้งสองคนไม่ได้เป็นอย่างที่เธอหวังไว้
ถังสื่อหมิงยังคงตกตะลึง ไม่อาจเรียกสติกลับมาได้อยู่นาน
ส่วนเสิ่นเจิ้นก็คิดเหมือนโจวอวี้เฟินว่า เสิ่นป้านเซี่ยทำได้ดีแล้ว
เขาเหลือบมองซ่งกวนไห่ที่นอนอยู่บนพื้นอย่างเย็นชา ก่อนจะเบือนสายตาไปอย่างรวดเร็ว
แม้เสิ่นป้านเซี่ยจะเล่าเพียงคร่าว ๆ ว่าถูกตีจนสลบแล้วพาตัวไปที่อื่น และไม่ได้บอกว่ากลับมาได้อย่างไร แต่เสิ่นเจิ้นก็ยังจินตนาการถึงอันตรายที่เธอเผชิญได้จากคำพูดสั้น ๆ เหล่านั้น
หากหญิงสาวคนอื่นต้องพบเจอเรื่องน่ากลัวเช่นนี้ คงเสียขวัญจนร้องไห้เป็นเผาเต่า
แต่ป้านเซี่ยไม่ได้เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟาย กลับหาทางกลับมาเรียกร้องความเป็นธรรมให้ตัวเอง
สมกับเป็นลูกสาวของเสิ่นเจิ้นจริง ๆ
สวี่จื้อซานมองท่าทางดุร้ายของเสิ่นป้านเซี่ย แล้วมองสภาพน่าเวทนาของซ่งกวนไห่ ก่อนจะกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้