“พี่ป้านเซี่ย คำพูดนี้หมายความว่ายังไงคะ?”
พอได้ยินเสิ่นป้านเซี่ยบอกว่าจดหมายไม่ใช่เธอเขียน หลินเหย่าเหย่าก็อดโพล่งขึ้นมาไม่ได้ ทั้งที่คนอื่นยังไม่ทันพูดอะไร
ตอนแรกที่เห็นเสิ่นป้านเซี่ยกลับมา หลินเหย่าเหย่าทั้งประหลาดใจทั้งกระวนกระวายอยู่ในใจ
เสิ่นป้านเซี่ยกลับมาปุ๊บ ก็จะมาแย่งเสิ่นเจิ้นกับถังสื่อหมิงไปจากเธออีกแล้ว
แต่พอคิดอีกที เสิ่นป้านเซี่ยถึงกับหนีตามลู่หนิงอานไป ทั้งยังทิ้งจดหมายตัดขาดความสัมพันธ์กับเสิ่นเจิ้นและถังสื่อหมิงไว้
ถึงกลับมาแล้ว ระหว่างเธอกับเสิ่นเจิ้นและถังสื่อหมิงก็คงมีช่องว่างเกิดขึ้น
แต่ตอนนี้เสิ่นป้านเซี่ยกลับปฏิเสธว่าจดหมายนั่นเป็นฝีมือของเธอ
ถังสื่อหมิงดีใจอยู่ในใจ “ป้านเซี่ย จดหมายนั่นไม่ใช่เธอเขียนจริง ๆ เหรอ?”
ถ้าจดหมายนั่นไม่ใช่เสิ่นป้านเซี่ยเขียน ก็แปลว่าเธอไม่ได้คิดจะตัดขาดความสัมพันธ์กับเขา
เสิ่นป้านเซี่ยไม่ได้สนใจหลินเหย่าเหย่ากับถังสื่อหมิง แต่กลับจับจ้องไปยังซ่งกวนไห่
“พวกคุณไม่ใช่อยากรู้กันนักเหรอว่าฉันไปไหนมา? ที่จริงฉันไม่ได้ออกจากหมู่บ้านต้าเถียนไปเอง แต่ถูกคนตีจนสลบแล้วพาตัวไป”
“อะไรนะ? ถูกตีจนสลบแล้วพาตัวไปเหรอ?”
“ปัญญาชนเสิ่น ถูกพาไปที่ไหนมา?”
“ป้านเซี่ย เธอไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?”
โจวอวี้เฟินรีบดึงเสิ่นป้านเซี่ยมาตรวจดูอย่างละเอียด พอแน่ใจว่าเธอไม่ได้บาดเจ็บจึงค่อยวางใจ
“ป้านเซี่ย ใครเป็นคนทำ? บอกพ่อมา พ่อไม่ปล่อยมันไว้แน่”
ขณะพูด เสิ่นเจิ้นก็จ้องซ่งกวนไห่เขม็ง
เขารู้จักลูกสาวตัวเองดี หากเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับซ่งกวนไห่ เธอคงไม่พูดอะไรแบบนั้นออกมาแน่