“พี่หมิง ถ้าพี่ไม่ได้โกรธฉัน แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้รำคาญฉันขนาดนี้? แล้วทำไมตอนเข้าอำเภอถึงไม่รอไปด้วยกันล่ะ?”
หลินเหย่าเหย่ายิ่งพูดก็ยิ่งน้อยใจ แววตาค่อย ๆ เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ
เมื่อก่อนทุกครั้งที่ถึงวันหยุด ถังสื่อหมิงจะถามเธอล่วงหน้าเสมอว่าอยากเข้าเมืองไปด้วยกันหรือเปล่า
เขายังไปรอเธออยู่หน้าเรือนปัญญาชนหญิงที่ไปอยู่ชนบท แล้วทั้งสองก็จะนั่งเกวียนของลุงเหอเข้าเมืองด้วยกัน
แต่วันนี้ถังสื่อหมิงไม่เพียงนั่งเกวียนเข้าเมืองไปคนเดียว แม้แต่ตอนกลับมาก็ยังไม่คิดจะมาหาเธอ
ตอนนี้เธอเป็นฝ่ายมาหาถังสื่อหมิงเอง แต่เขากลับไม่อธิบายด้วยซ้ำว่าทำไมวันนี้ถึงไม่รอเธอก่อนเข้าเมือง แถมยังทำท่าทีแบบนี้อีก
หลินเหย่าเหย่ารู้สึกกระวนกระวายใจมาก เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าท่าทีของถังสื่อหมิงที่มีต่อเธอเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง