หลินเหย่าเหย่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาพร่าไปด้วยหยาดน้ำตาขณะมองถังสื่อหมิง
“พี่สื่อหมิง พี่เชื่อฉันจริง ๆ เหรอ?”
สีหน้าของถังสื่อหมิงผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด “แน่นอนสิ พี่เชื่อเธอ เราโตมาด้วยกัน พี่จะไม่รู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นคนแบบไหน?”
พวกเขาคบหากันมาหลายปี เขาคิดว่าตัวเองเข้าใจหลินเหย่าเหย่าเป็นอย่างดี
เธออาจมีความทะเยอทะยานอยากอวดอยากเด่นแบบหญิงสาวอยู่บ้าง แต่ไม่มีทางคิดทำร้ายใครแน่นอน
ยิ่งคนที่ถูกทำร้ายเป็นเสิ่นป้านเซี่ยด้วยแล้ว
ต่อให้เห็นแก่ที่ตระกูลเสิ่นคอยดูแลแม่ลูกหลินเหย่าเหย่า เธอก็ไม่มีทางทำเรื่องที่เป็นผลเสียต่อป้านเซี่ยได้ลงคอ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น น้ำตาของหลินเหย่าเหย่าก็เอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง
เธออยากเอนเข้าไปซบอกถังสื่อหมิง แต่เขากลับหลบออกอย่างแนบเนียน
ถังสื่อหมิงมองสีหน้าของหลินเหย่าเหย่าที่ชะงักแข็งไปชั่วขณะ ก่อนเม้มปากแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าที่พกติดตัวออกมา