“ข่าวเกี่ยวกับฉันเหรอคะ?”
เสิ่นป้านเซี่ยไม่เคยคิดเลยว่าสู่เหยาจะรู้จักเธอจากหนังสือพิมพ์ เธอเคยลงข่าวในหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลแค่ครั้งเดียวเท่านั้น
แต่สู่เหยากับมู่มู่น้อยไม่น่าจะเป็นคนมณฑลเจีย แล้วเธอไปเห็นหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลได้ยังไงกันนะ
สู่เหยายิ้ม “นี่ก็นับว่าเป็นวาสนาจริง ๆ ค่ะ ฉันมาถึงที่นี่แล้วอยากซื้อหนังสือพิมพ์มาอ่านพอดี เลยบังเอิญซื้อฉบับนั้นมา ตอนนั้นฉันประทับใจข่าวของคุณมาก เดี๋ยวพอเอากระเป๋ากลับมาแล้ว ฉันจะเอาหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นให้คุณดูนะคะ”
เพราะประทับใจมาก เธอจึงมองรูปของเสิ่นป้านเซี่ยซ้ำอยู่หลายครั้ง และเพราะได้มองหลายครั้งนี่เอง เธอถึงจำหน้าตาของเสิ่นป้านเซี่ยได้
เสิ่นป้านเซี่ย “……”
พอฟังแล้ว ก็นับว่ามีวาสนาต่อกันจริง ๆ
“สหายสู่ ทำให้พวกคุณตกใจกันหมดเลยนะครับ”
นายสถานีรถไฟพาพนักงานประจำขบวนหลายคนเข้ามาในตู้โดยสาร เขาเพิ่งรู้เรื่องเหตุการณ์จับตัวประกันที่เกิดขึ้นในตู้เสบียง และยังได้ยินจากตำรวจรถไฟว่าผู้โดยสารที่ถูกจับตัวมาจากเมืองหลวง เป็นนักวิจัย ส่วนคนร้ายสองคนนั้นอาจเป็นสายลับ
เขาตกใจจนเหงื่อเย็นซึมเต็มหลัง โชคดีที่ท้ายที่สุดไม่มีใครเป็นอะไร ไม่อย่างนั้นเขาคงรับผลที่ตามมาไม่ไหว
หลังสู่เหยาเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ตำรวจรถไฟฟัง พวกเขาก็ตรวจสอบตัวตนของเธอทันที ยืนยันได้ว่าเธอเป็นนักวิจัยจากสถาบันวิจัยอาวุธ และกำลังเดินทางไปเขตทหารหนิงเฉิงตามคำเชิญ
แต่เดิมพวกเธอควรจะเดินทางมาพร้อมกับทีมทั้งหมด ไม่รู้ว่าทำไมสู่เหยากับลูกสาวถึงแยกจากคนอื่นมาอยู่กันสองคน
แม้เรื่องอื่น ๆ ยังอยู่ระหว่างการสืบสวน แต่จากข้อมูลที่มีอยู่ในตอนนี้ เหตุการณ์จับตัวประกันครั้งนี้ไม่ใช่คดีธรรมดาอย่างแน่นอน