“มาอีกคนแล้ว อยากตายกันนักใช่ไหม งั้นฉันจะสงเคราะห์ให้!”
ชายวัยกลางคนด่าพึมพำพลางเดินเข้าหาเสิ่นป้านเซี่ย แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกเตะกระเด็นไปเสียแล้ว
เสียงดังปัง ร่างเขากระแทกพื้นอย่างแรง ก่อนจะหมดสติไปทันที
ผู้คนทั้งตู้รถไฟต่างยืนนิ่งงัน มองหญิงสาวหน้าตาสะสวยราวกับนางฟ้าจุติลงมา
บางคนถึงกับขยี้ตาแรง ๆ นี่เขาคงกลัวจนเห็นภาพหลอนแล้วกระมัง?
ผู้ชายหน้าตาดุร้ายสองคนนั่นถูกหญิงสาวบอบบางคนนี้จัดการได้อย่างนั้นหรือ?!
สู่เหยามองเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ แววประหลาดใจและซาบซึ้งใจวาบผ่านดวงตา
ต้าจวินที่ยัง “ตาบอด” อยู่ได้ยินเสียงดังกล่าว เขาฝืนทนความเจ็บปวดลืมตาขึ้นเพียงเล็กน้อย มือคลำหามีด หวังจะหยิบมันขึ้นมาจัดการเสิ่นป้านเซี่ย
วินาทีถัดมา ตำรวจรถไฟก็กรูกันเข้ามาในตู้
ต้าจวินยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกจับกุมเสียแล้ว
ส่วนชายวัยกลางคนที่หมดสติอยู่บนพื้นก็ถูกตำรวจรถไฟใส่กุญแจมือ ก่อนจะพาตัวออกไป
ตอนนี้ตู้เสบียงเละเทะไปหมด เคราะห์ดีที่นอกจากพนักงานผู้โชคร้ายคนนั้นกับสู่เหยาแล้ว ก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บอีก
แต่เพื่อปลอบขวัญผู้โดยสารที่ยังตกใจกันอยู่ พนักงานจึงแจกอาหารให้ทุกคนคนละชุด มีทั้งข้าวกับกับข้าวหนึ่งอย่าง หรือบะหมี่ให้เลือกตามใจชอบ
พนักงานหญิงคนหนึ่งหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้สู่เหยา ส่วนเสิ่นป้านเซี่ยเดินไปดูพนักงานที่หมดสติ พบว่าเขาเพียงแค่สลบไป และมีแผลเล็ก ๆ ที่แขนเท่านั้น