หลินเหย่าเหย่ารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเหลือเกิน ต่อให้ซ่งกวนไห่จะหาคนมาจัดการเสิ่นป้านเซี่ย นั่นก็เป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับอยู่แล้ว
ใครใช้ให้เสิ่นป้านเซี่ยคอยรังแกเธออยู่เรื่อยล่ะ
ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่รู้สักนิดว่าซ่งกวนไห่จะหาคนจับเสิ่นป้านเซี่ยไปขายให้กับพื้นที่ห่างไกลบนภูเขา
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอแม้แต่น้อย
ชาวบ้านชนบทไร้ความรู้นั่นพูดจาเหลวไหลก็ช่างเถอะ ทำไมแม้แต่พี่สื่อหมิงยังเข้าใจเธอผิดด้วยล่ะ??!
หรือว่าคำสาบานอันชั่วร้ายกับสายฟ้าประหลาดในวันนั้นจะส่งผลต่อความคิดของพี่สื่อหมิงด้วย??
เดิมทีหลินเหย่าเหย่ายังคิดจะรอให้ถังสื่อหมิงมาง้อ แต่ตอนนี้เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป
“พี่สื่อหมิง พี่ก็คิดเหมือนชาวบ้านพวกนั้นหรือคะ ว่าฉันทนเห็นพี่ป้านเซี่ยได้ดีไม่ได้?”
ถังสื่อหมิงเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังไม่ตอบคำถามนี้ตรง ๆ
“อย่าคิดมากเลย กลับไปพักฟื้นให้ดีนะ”
หลินเหย่าเหย่ากัดริมฝีปาก ก่อนรับคำอย่างว่าง่าย
เธอก้มตาลง ปิดบังความไม่ยินยอมและความเคียดแค้นในแววตา
ทั้งหมดเป็นเพราะเสิ่นป้านเซี่ย!!
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบแท้ ๆ คุณอาเสิ่นกับพี่สื่อหมิงต่างก็ถูกเธอแย่งมาจากเสิ่นป้านเซี่ยได้แล้ว