ใบหน้าของหลินเหยาเหยาเขียวคล้ำ ไม่สนใจรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าเสิ่นเจิ้นกับถังสื่อหมิงอีกต่อไป
“เสิ่นป้านเซี่ย คุณไม่ชอบให้ฉันเรียกพี่ว่าพี่ปั้นเซี่ย ต่อไปฉันก็ไม่เรียกแล้ว แต่พี่ก็ไม่จำเป็นต้องใส่ร้ายฉันลอย ๆ แบบนี้นี่นา เรื่องที่เกิดขึ้นในตู้เสบียง ฉันอธิบายกับตำรวจรถไฟไปหมดแล้ว ถ้าฉันมีปัญหาจริง พวกเขาจะปล่อยให้ฉันลงจากรถไฟหรือคะ?”
พูดจบ เธอก็มองไปทางเสิ่นเจิ้น “คุณอาเสิ่น เชื่อฉันนะคะ ฉันยอมรับว่าทำเรื่องโง่ ๆ ไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นคิดจะทำร้ายใครจริง ๆ”
หลินเหยาเหยารู้ดีว่าเสิ่นป้านเซี่ยตั้งใจจะเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตู้เสบียงต่อหน้าคนเหล่านี้ ขอเพียงเสิ่นเจิ้นเชื่อคำพูดของเสิ่นป้านเซี่ย เขาก็ต้องผิดหวังในตัวเธอแน่
ถึงตำรวจรถไฟจะเห็นว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิดก็ตาม
หลินเหยาเหยาอุตส่าห์ใช้หลินจวิ้นเซิงปลุกความรู้สึกผิดในใจเสิ่นเจิ้นขึ้นมาได้ทั้งที เธอไม่อยากให้ทุกอย่างพังลงในช่วงเวลาสำคัญ
แต่เสิ่นเจิ้นกลับไม่ตอบเธอ เขาหันไปถามเสิ่นป้านเซี่ยแทน “ป้านเซี่ย ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เสิ่นป้านเซี่ยเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเสิ่นเจิ้น เขารู้จักนิสัยของลูกสาวตัวเองดี
เธอไม่มีทางเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่น
เมื่อครู่หลินเหยาเหยาก็พูดถึงตู้เสบียง แต่ตอนนี้กลับพยายามขัดไม่ให้เสิ่นป้านเซี่ยพูดจนจบ
ในตู้เสบียงต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่
หลินเหยาเหยาไม่คิดว่าเสิ่นเจิ้นจะทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากตะลึงงันเป็นโกรธเกรี้ยว ก่อนจะหยุดอยู่ที่ความซีดเผือดอันน่าอับอาย