หลินเหย่าเหยาเห็นสีหน้าผิดหวังของเสิ่นเจิ้นที่ไม่คิดปกปิด ก็รู้ว่าเขาเชื่อคำพูดของเสิ่นป้านเซี่ยอย่างสนิทใจแล้ว
ตอนนี้ต่อให้เธอแก้ตัวอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ยอมรับไปตรง ๆ ยังจะดีกว่า
“ขอโทษค่ะ ตอนนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ แต่ฉันก็รู้ว่าตัวเองทำไม่ถูก ถ้ามีโอกาส ฉันจะขอโทษเด็กผู้หญิงคนนั้นกับแม่ของเธอแน่นอนค่ะ”
หลินเหย่าเหยาเป็นคนที่ยืดหยุ่นเป็น เธอเมื่อต้องยอมรับผิด ก็ต้องวางท่าทีให้เหมาะสม
ส่วนจะให้ไปขอโทษเด็กตัวเล็ก ๆ คนนั้นกับแม่ของเธอ ไม่มีทางเป็นไปได้
อย่างไรเสียชาตินี้พวกเธอก็คงไม่มีวันได้พบกันอีกแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น หลินเหย่าเหยาพูดแบบนี้ให้เสิ่นเจิ้นกับถังสื่อหมิงฟังเท่านั้น
คนเราไม่ทำเพื่อตัวเอง ฟ้าดินย่อมลงโทษ เธอไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรผิดสักหน่อย
คนอื่นประสบเคราะห์ยังดีกว่าตัวเองต้องตาย
หลินเหย่าเหยามองเสิ่นป้านเซี่ย พลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ “คุณเสิ่น ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้ตัวว่าทำผิดค่ะ”
นอกจากต้องแสดงความสำนึกผิดแล้ว ท่าทีก็ต้องทำให้ครบถ้วนด้วย
ถึงจะทำให้โจวอวี้เฟินกับเสิ่นป้านเซี่ยผู้เป็นแม่ลูกพูดอะไรไม่ออก
“ฉันขอ… ฉันรับรองค่ะว่า ต่อจากนี้จะจำไว้ให้ขึ้นใจ และจะไม่ทำผิดอีกเด็ดขาด”
เดิมทีหลินเหย่าเหยาอยากสาบานเพื่อแสดงให้เห็นถึงความตั้งใจ แต่เหตุการณ์ถูกฟ้าผ่าที่หมู่บ้านต้าเถียนครั้งนั้นสร้างบาดแผลทางใจให้เธอมากเกินไป
ตอนนี้เธอไม่กล้าสาบานส่งเดชแล้ว ใครจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องประหลาดอะไรขึ้นอีกหรือเปล่า
เมื่อเห็นว่าในที่สุดหลินเหย่าเหยาก็รู้ตัวว่าทำผิด คิ้วที่ขมวดแน่นของเสิ่นเจิ้นคลายลงเล็กน้อย สีหน้าก็ดีขึ้นบ้าง