หลินเหย่าเหย่าเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “คุณอาเสิ่น เมื่อครู่พวกเราเห็นพี่ปั้นเซี่ยอยู่ทางโน้นด้วย ฉันยังคิดอยู่เลยว่าคุณน่าจะมารับเธอ บางทีเราอาจได้เจอคุณที่นี่ก็ได้”
ถังสื่อหมิงเดินตามหลังมา พอเห็นเสิ่นเจิ้นก็เอ่ยทักทายเช่นกัน “คุณลุงเสิ่น”
เสิ่นเจิ้นถามว่า “พ่อเธอไม่ได้มาหรือ?”
ถังสื่อหมิงตอบว่า “ไม่ครับ พ่อบอกว่าผมโตแล้ว ไม่ต้องมารับ กลับเองก็ได้”
พลางชี้ไปยังป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้าม
“พวกเราจะไปขึ้นรถเมล์ทางโน้นครับ”
ตอนนี้เสิ่นป้านเซี่ยไม่พอใจพวกเขาทั้งคู่มาก ถังสื่อหมิงรู้ดีว่าเสิ่นป้านเซี่ยเห็นหน้าเขาแล้วมีแต่จะหงุดหงิด
ถ้าที่นี่ไม่ใช่ทางผ่านไปยังป้ายรถเมล์ เขาคงไม่คิดเดินมากับหลินเหย่าเหย่า
ดวงตาของหลินเหย่าเหย่าฉ่ำวาว ราวกับมีม่านหมอกคลออยู่ ดูอ่อนแอและไร้เดียงสา “คุณอาเสิ่น ครั้งนี้พวกเราจะนั่งรถเมล์กลับกันเองค่ะ”