“ป้านเซี่ย ลูกจะอยู่ที่นี่ต่อก็ได้ แต่ลูกต้องสัญญากับแม่นะว่าจะดูแลตัวเองให้ดี ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ต้องรีบบอกทางบ้าน อย่าเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว เข้าใจไหม?”
โจวอวี้เฟินรู้ดีว่าลูกสาวตั้งใจแน่วแน่จะอยู่ที่นี่ ถึงอย่างนั้นก็อดกำชับไม่ได้
เธอกลัวว่าลูกสาวจะมีเรื่องอะไรก็เอาแต่เก็บไว้ในใจ ต่อให้ถูกรังแกก็ไม่ยอมบอก
เสิ่นป้านเซี่ยพยักหน้าอย่างจริงจัง “แม่วางใจเถอะค่ะ”
โจวอวี้เฟินยังคงเป็นห่วงอยู่บ้าง “เอาอย่างนี้ไหม ต่อจากนี้แม่จะมาหาลูกทุกสองสัปดาห์ จะได้ดูด้วยว่าลูกขาดเหลืออะไรบ้าง...”
ยังพูดไม่ทันจบ เสิ่นป้านเซี่ยก็ขัดขึ้นมา—
“ไม่ได้ค่ะ! ถ้าแม่มาหาหนูทุกสองสัปดาห์ จะลำบากแย่เลย”
เสิ่นป้านเซี่ยมองโจวอวี้เฟิน “แม่คะ งั้นหนูโทรกลับบ้านเดือนละครั้ง คอยเล่าให้ฟังว่าหนูเป็นยังไงบ้าง ดีไหมคะ?”