อีกด้านหนึ่ง เสิ่นป้านเซี่ยพาพ่อแม่มาที่บ้านของตัวเอง
โจวอวี้เฟินจับมือลูกสาวไว้แน่น “ป้านเซี่ย ลูกอยากกลับเข้าเมืองไหม? ถ้าอยากกลับ แม่จะลองหาทางให้ทันทีที่กลับไป”
พูดจบ เธอก็ถลึงตาใส่สามี
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ลูกสาวของเธอจะต้องมาอดทนลำบากอยู่ในที่แบบนี้ แถมยังต้องเผชิญเรื่องเลวร้ายมากมายได้อย่างไร
ใบหน้าเล็ก ๆ นั่นดูซูบผอมลงไปตั้งเยอะ
เสิ่นเจิ้นถูกภรรยาจ้องจนรู้สึกผิด ไม่กล้าพูดอะไร
เสิ่นป้านเซี่ยยิ้มพลางส่ายหน้า “แม่คะ ที่หนูมาหมู่บ้านต้าเถียนก็เพื่อขานรับคำเรียกร้องของประเทศ หลายปีมานี้พ่อกับแม่ต่างก็ทำงานในหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ แม้หนูจะเก่งไม่เท่าพวกแม่ แต่ก็จะไม่เป็นตัวถ่วงของครอบครัว หนูเองก็อยากทำประโยชน์ให้ประเทศชาติและประชาชนค่ะ”