เสิ่นป้านเซี่ยฟังเสียง «ตู๊ด ๆ ๆ» จากปลายสาย ก่อนจะวางหูโทรศัพท์ลงอย่างเงียบงัน
ในกล่องใบนั้นมีอะไรกันแน่นะ?
เสิ่นป้านเซี่ยกล่าวขอบคุณสวี่จื้อซาน แล้วให้เงินเขาไปหนึ่งเหมา จากนั้นจึงค่อย ๆ เดินไปทางสถานีอนามัย
สวี่จื้อซานรายงานชื่อของเสิ่นป้านเซี่ยขึ้นไปแล้ว ทั้งยังลงทะเบียนไว้ที่สหกรณ์เรียบร้อย ตอนนี้เธอจึงเป็นหมอเท้าเปล่าของหมู่บ้านต้าเถียนอย่างถูกต้องตามขั้นตอน
วันแรกของการทำงาน ยังไงก็ไม่ควรไปสาย
เสิ่นป้านเซี่ยอยู่ที่สถานีอนามัยอย่างว่าง่ายตลอดช่วงเช้า จากนั้นก็...เลิกงานแล้ว
สวี่จื้อซานบอกว่าเธอแค่อยู่เวรที่สถานีอนามัยครึ่งวันก็พอ เวลาที่เหลือจะไปไหนมาไหนก็ได้ตามสบาย
เสิ่นป้านเซี่ยคิดว่าการรับปากเป็นหมอเท้าเปล่าเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดจริง ๆ ไม่มีเหตุผลอื่น งานนี้น่าพอใจมากจริง ๆ
ไม่ต้องไปตากแดดตากฝนในนา แค่นั่งทำงานครึ่งวันก็ได้คะแนนแรงงานเต็ม
แบบนี้เธอก็มีเวลาไปค้นหาสมบัติแถวหลังเขาได้มากขึ้น
เสิ่นป้านเซี่ยกลับถึงบ้านอย่างอารมณ์ดี แล้วหยิบกล่องที่คุณปู่เถาให้มาออกมา
ทันทีที่เปิดกล่อง เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย ข้างในกลับเป็นเครื่องประดับหยกเขียวทั้งชุด
มีสร้อยคอหนึ่งเส้น ต่างหูสองคู่ และแหวนหนึ่งวง
ลูกปัดหยกบนสร้อยกลมมนอิ่มเอิบ เรียงสลับกันอย่างมีจังหวะ ราวกับคลื่นสีมรกตที่รวมตัวกันเป็นประกาย หรือไม่ก็คล้ายดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้ายามค่ำคืน
คู่หนึ่งเป็นต่างหูน้ำเต้าดูน่ารักสดใส กลีบดอกไม้ทำจากทัวร์มาลีนสีชมพู ตรงกลางประดับไข่มุกหนึ่งเม็ด และห้อยน้ำเต้าหยกเขียวไว้ด้านล่าง