เซี่ยน่าเห็นแววตาของหลินเหย่าเหย่าแล้วรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่พอได้ยินเจิงหยวนหลินกับลู่หนิงอานพูด เธอก็กลับอารมณ์ดีขึ้นมา
“ฮ่า ๆ ๆ ปัญญาชนเจิงกับปัญญาชนลู่ช่างตาแหลมจริง ๆ มองปราดเดียวก็เห็นธาตุแท้แล้ว”
เฉินเยี่ยนก็หัวเราะคิกคัก “ใช่เลย ตอนแรกแค่รู้สึกว่าเคราะห์ร้ายสุด ๆ พอคิดแบบนี้แล้วก็สบายใจขึ้นเยอะ สวรรค์ยังยุติธรรมอยู่เหมือนกัน”
คนอื่น ๆ มองหน้ากันไปมา ต่างพร้อมใจกันเงียบ
ต้องบอกว่าคำพูดเหล่านี้จี้ใจพวกเขาเข้าอย่างจัง
ตั้งแต่รู้ว่าหลินเหย่าเหย่าไม่ได้ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างที่เห็นภายนอก แถมยังเคยถูกฟ้าผ่าเพราะสาบานพิษ พวกเขาก็รู้สึกขนลุกขนพอง
ไม่เพียงกังวลว่าสักวันตัวเองจะถูกทำร้ายหรือไม่ ยังกลัวว่าหลินเหย่าเหย่าจะสาบานพิษอีกครั้งด้วย
ถึงตอนที่หลินเหย่าเหย่าถูกเสิ่นป้านเซี่ยบังคับให้สาบานพิษ คนส่วนใหญ่ในเรือนปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบทจะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์
แต่แค่ฟังเจิงหยวนหลินเล่าถึงเหตุการณ์ตอนนั้น ก็รู้แล้วว่าน่ากลัวขนาดไหน
พวกเขากังวลอยู่เสมอว่าเหตุการณ์ฟ้าผ่าจะเกิดขึ้นอีกครั้ง
หลินเหย่าเหย่าถูกสวรรค์ลงโทษก็ช่างเถอะ แต่ถ้าเธอไปทำเรื่องที่สวรรค์พิโรธขึ้นมาในเรือนปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบทล่ะ...
หรือไม่ก็สายฟ้าผ่าตามมาถึงเรือนปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบท แบบนั้นพวกเขาทุกคนคงพลอยเดือดร้อนไปด้วยไม่ใช่หรือ?!
เรือนปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบทก็ไม่ได้แข็งแรงนัก หากวันไหนฟ้าผ่าลงมาจริง ๆ หลายสาย เรือนทั้งหลังอาจพังถล่มลงมาได้ทันที