สองวันนี้ ทั่วทั้งบ้านพักต่างอบอวลไปด้วยบรรยากาศเทศกาลอันอบอุ่นชื่นมื่น ทุกครัวเรือนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข มีเพียงบ้านของหลี่หลานฮวากับหลินเหย่าเหยาเท่านั้นที่มืดครึ้มราวกับมีเมฆดำปกคลุม
กับข้าวบนโต๊ะอาหารหรูหรากว่าปกติไม่น้อย แต่หลี่หลานฮวากลับขมวดคิ้วกลัดกลุ้ม
พอคิดถึงยัยเด็กเหลือขอเสิ่นป้านเซี่ยที่ถึงกับสร้างความชอบทางทหาร แถมยังได้รับความชื่นชมจากผู้บัญชาการเฮ่าแห่งเขตทหาร หลี่หลานฮวาก็ทุกข์ใจจนนอนไม่หลับ กินอะไรก็ไม่ลง
เมื่อก่อนตอนเสิ่นป้านเซี่ยยังไม่ได้เรื่อง วัน ๆ เอาแต่ก่อเรื่อง โจวอวี้เฟินก็ชอบมองคนด้วยหางตา
ตอนนี้เสิ่นป้านเซี่ยสร้างความชอบทางทหาร แถมผู้บัญชาการเฮ่ายังมอบเหรียญเกียรติยศให้ด้วยตัวเอง โจวอวี้เฟินคงไม่เชิดหน้าจนตาแทบติดเพดานเลยหรือไง?!
ยิ่งคิดหลี่หลานฮวาก็ยิ่งไม่ยอมรับ เสิ่นป้านเซี่ยก็แค่เด็กสาวไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนหนึ่ง จะไปสร้างความชอบทางทหารอะไรได้?
ทั้งจับสายลับ ทั้งขัดขวางไม่ให้รถไฟถูกระเบิด แถมยังช่วยคนบนรถไฟไว้ได้ทั้งหมด
ถุย!
ไม่แน่หรอก ตระกูลโจวอาจอยากให้หลานชายตัวเองได้หน้า เลยหาคนมาช่วยต่างหาก
ไม่อย่างนั้นก่อนหน้านี้ทำไมถึงไม่เห็นว่าเสิ่นป้านเซี่ยมีความสามารถแบบนี้
ทำไมไม่พูดไปเลยล่ะว่าเสิ่นป้านเซี่ยช่วยเหลือบุคคลสำคัญในเมืองหลวงไว้ทั้งหมดน่ะ?!
หลี่หลานฮวาเหลือบมองหลินเหย่าเหยา ในใจรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
เหยาเหยาของเธอก็แค่ชาติกำเนิดด้อยกว่าไปนิดเดียว นอกนั้นมีตรงไหนสู้เสิ่นป้านเซี่ยไม่ได้?!
ไม่เพียงอ่อนโยนกว่าเสิ่นป้านเซี่ย ยังเป็นที่รักใคร่เอ็นดูมากกว่าด้วย