เสิ่นป้านเซี่ยมองดูรอยเกิดบนข้อมือของตัวเอง หลังจากออกมาจากพื้นที่มิติแล้ว รอยเกิดรูปผีเสื้อนั้นก็กลับมาอยู่บนร่างกายอีกครั้ง
หากไม่ใช่เพราะ "อาวุธ" ที่กำอยู่ในมือ เธอแทบจะคิดว่าทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นเพียงภาพลวงตา
ในขณะนั้นเอง เสิ่นป้านเซี่ยก็ได้ยินเสียงสะอื้นอันอัดอั้น
เธอหันไปทางต้นเสียง ก็พบว่าเด็กชายตัวน้อยที่อยู่ข้างกายตื่นขึ้นมาแล้ว
เห็นเพียงใบทน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ร่างกายห่อหดเป็นก้อน น้ำตาไหลรินไม่หยุด
เด็กชายสะอื้นเบา ๆ ไม่กล้าร้องไห้ดัง
คนพวกนี้ดุมาก ถ้าร้องไห้ออกมา ต้องถูกทำโทษแน่ ๆ
เขาอยากกลับบ้าน อยากหาพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย และลุงคนเล็ก
เสิ่นป้านเซี่ยลูบหลังเด็กชายเบา ๆ ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล: "ไม่ต้องกลัว อีกไม่นานก็จะได้กลับบ้านแล้ว"
เด็กเล็กขนาดนี้ จู่ ๆ ถูกพามายังที่แบบนี้ ต้องตกใจกลัวไม่น้อยแน่ ๆ
เด็กชายตัวแข็งทื่อ หันข้างมองเสิ่นป้านเซี่ย
พี่สาวสวยคนนี้มาจากไหนกัน?
นึกถึงผู้หญิงที่ถูกมัดไว้ซึ่งเห็นเมื่อสองวันก่อน เด็กชายอ้าปาก อยากให้เสิ่นป้านเซี่ยรีบหนีไป
แต่ยังไม่ทันได้ส่งเสียง เสิ่นป้านเซี่ยก็ยื่นนิ้วชี้ขึ้นมา ทำท่า "จุ๊ ๆ"
เด็กชายรีบเอามือปิดปากของตัวเอง ไม่รู้ว่าทำไม พอเห็นพี่สาวสวยแล้ว เขาก็ดูจะไม่กลัวเท่าเมื่อก่อนแล้ว
เมื่อคืนเขารู้สึกแย่มาก ไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนั้นมาก่อนเลย