“ให้ฉันไปกวาดคอกหมู ตักมูลสัตว์ก็พอว่าแล้ว ทำไมยังต้องหักแต้มแรงงานของฉันให้เสิ่นป้านเซี่ย แล้วยังให้ฉันขอโทษเธอต่อหน้าคนตั้งมากมายอีก?”
จนถึงตอนนี้หลินเหย่าเหย่าก็ยังยอมรับบทลงโทษที่สวี่จื้อซานจัดให้ไม่ได้ เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองทำผิดร้ายแรงอะไร
ถึงจะผิดจริง เธอก็รับโทษไปแล้ว
ช่วงก่อนหน้านี้ที่ต้องเข้าเรียนปรับทัศนคติและกวาดถนน สำหรับหลินเหย่าเหย่าแล้วเป็นประสบการณ์แสนเจ็บปวดที่ชาตินี้ไม่อยากนึกถึงอีกเลย เมื่อเทียบกับช่วงเวลาที่ทั้งร่างกายและจิตใจถูกทรมาน วันที่อยู่ในสถานกักกันสองวันนั้นแทบไม่ต่างจากสวรรค์
ตอนนี้หลินเหย่าเหย่าเกลียดเสิ่นป้านเซี่ยกับตู้จงเข้ากระดูกดำ หากไม่ใช่เพราะสองคนนั้น เธอคงไม่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจพาตัวไป และเรื่องหลังจากนั้นก็คงไม่เกิดขึ้น
ความคับแค้นและความชิงชังท่วมท้นหัวใจ นอกจากเสิ่นป้านเซี่ยกับตู้จงแล้ว เธอยังเกลียดคนที่ไม่ยื่นมือมาช่วยเธอด้วย
อย่างถังสื่อหมิงกับเสิ่นเจิ้น ทั้งที่ช่วยเธอได้แท้ ๆ กลับยืนมองเธอถูกทรมานอยู่เฉย ๆ
แต่คนที่หลินเหย่าเหย่าเกลียดที่สุดยังคงเป็นหญิงวัยกลางคนปากร้ายใจดำ ซึ่งมีหน้าที่คอยจับตาดูเธอทำงานใช้แรงงานทุกวัน
ทุกวันเธอจะสาปแช่งหญิงคนนั้นอยู่ในใจ ขอให้ตายไม่ดี
หากเป็นเมื่อก่อน ด้วยระดับความเกลียดชังที่หลินเหย่าเหย่ามีต่อหญิงคนนั้น อีกฝ่ายคงไม่มีทางจบลงด้วยดีแน่
ต่อให้ไม่ตายกลางถนน ก็คงต้องบาดเจ็บสาหัสจนถึงขั้นเสียชีวิตได้
แต่คราวนี้ไม่ว่าหลินเหย่าเหย่าจะแช่งอยู่ในใจอย่างไร หญิงคนนั้นก็ยังแข็งแรงกระฉับกระเฉง เสียงพูดก็หนักแน่นมีพลัง ต่อให้หลินเหย่าเหย่ามีสิบคนก็ยังสู้ไม่ได้