ใกล้จะถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว ทุกคนต่างเฝ้ารอวันหยุดกันอย่างใจจดใจจ่อ
บางครั้งตอนทำงาน ก็ยังได้ยินคนพูดถึงขนมไหว้พระจันทร์ที่กินกันเมื่อปีก่อน
พวกปัญญาชนที่มาอยู่ชนบทต่างวางแผนกันเรียบร้อยแล้ว คนที่อยากกลับบ้านไปฉลองก็ขอลาหัวหน้ากองผลิตอย่างสวี่จื้อซานไว้ล่วงหน้า ส่วนคนที่คิดจะอยู่ฉลองที่นี่ก็เริ่มจัดเตรียมข้าวของที่ต้องใช้ในเทศกาลกันแล้ว
ช่วงนี้บทสนทนาของทุกคนล้วนวนเวียนอยู่กับเทศกาลไหว้พระจันทร์
แต่วันนี้ จู่ ๆ หัวข้อสนทนาของทุกคนก็เปลี่ยนไป—
“รู้กันหรือยัง? หลินเหยาเหยากลับมาแล้ว”
“จริงเหรอ? เธอหายไปตั้งนาน ฉันนึกว่าโดนจับไปใช้แรงงานที่ฟาร์มเหมือนซ่งกวนไห่เสียอีก”
“ฉันได้ยินว่าเธอถูกส่งไปใช้แรงงานจริง แต่ไม่ได้ไปฟาร์มหรอก เหมือนจะถูกส่งไปเข้าชั้นเรียนอบรมอะไรสักอย่างที่อำเภอ เพื่อปรับเปลี่ยนความคิด แถมยังถูกสั่งให้กวาดถนนด้วย พี่สะใภ้บ้านเดิมของแม่ฉันเจอเธอตอนเข้าอำเภอ เห็นถือไม้กวาดกวาดพื้นอยู่ตรงนั้น ได้ยินว่านี่ก็เป็นการใช้แรงงานปรับปรุงตัวเหมือนกัน ตอนกวาดถนนยังมีคนยืนจับตาอยู่ข้าง ๆ ไม่ให้เธออู้งาน เข้มงวดมากเลยล่ะ”
“ฉันอยู่มาตั้งนาน เพิ่งเคยเห็นปัญญาชนที่มาอยู่ชนบทถูกลงโทษให้กวาดถนนเป็นครั้งแรก อับอายจนต้องไปขายหน้ากลางถนนเลยนะนั่น”
“นั่นสิ หน้าของหมู่บ้านต้าเถียนก็พลอยขายขี้หน้าไปด้วย หัวหน้ากองผลิตก็ควรลงโทษหลินเหยาเหยาให้สาสม ไม่อย่างนั้นต่อไปเธอก่อเรื่องแบบนี้อีก จะไม่กระทบกับการประเมินกองผลิตดีเด่นของพวกเราหรือ?”
“บังเอิญเลย หัวหน้ากองผลิตก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน บ่ายนี้หมู่บ้านจะจัดประชุมให้เธอวิจารณ์ตัวเอง ถึงตอนนั้นจะให้หลินเหยาเหยาขึ้นไปกล่าวต่อหน้าทุกคน”