หยวนเทาสังเกตเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความสงบที่เดินตามอู๋หรงเซิงมาทางพวกเขาได้อย่างว่องไว จึงกล่าวปิดท้ายอีกสองสามประโยค ก่อนจบงานยกย่องเชิดชูเกียรติครั้งนี้ลงอย่างสมบูรณ์
ชาวบ้านเองก็สังเกตเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความสงบที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น จึงอดกระซิบกระซาบกันไม่ได้—
“นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมมีเจ้าหน้าที่รักษาความสงบมาด้วย? หรือว่าต้องให้มาดูแลความสงบเรียบร้อยในงานยกย่องเชิดชูเกียรติหรือ?”
“จัดงานยกย่องเชิดชูเกียรติในหมู่บ้านของเราเอง ยังต้องดูแลความสงบเรียบร้อยอะไรอีก? อีกอย่าง ตอนนี้ในหมู่บ้านเรามีทหารมาหลายคนแล้ว ถ้าจะดูแลความสงบเรียบร้อย ยังต้องพึ่งเจ้าหน้าที่รักษาความสงบอีกหรือ? แค่สองคนนั้นจะทำอะไรได้?”
“งานยกย่องเชิดชูเกียรติใกล้จะจบอยู่แล้ว ยังจะมาดูแลความสงบเรียบร้อยอะไรอีก?”
“หรือว่าจะมีคนทำผิดอีกแล้ว? ครั้งก่อนที่เจ้าหน้าที่รักษาความสงบมาคือเรื่องซ่งกวนไห่ ก็มีทหารมาด้วยเหมือนกัน”
“คราวนี้ดูเหมือนทหารจะพาเจ้าหน้าที่รักษาความสงบมานะ เมื่อกี้ฉันเห็นนายทหารคนนั้นพูดอะไรกับคนข้าง ๆ แล้วอีกฝ่ายก็พาเจ้าหน้าที่มาทันที ฉันว่าน่าจะเป็นเขาที่เรียกมา”
“เจ้าหน้าที่รักษาความสงบสองคนนั้นคงไม่ได้มาจับปัญญาชนหลินหรอกนะ? เมื่อกี้นายทหารคนนั้นยังพูดว่าจะปล่อยผ่านไม่ได้ไม่ใช่หรือ?”
“ฉันก็คิดแบบนั้น น่าจะเป็นปัญญาชนหลินที่ใส่ร้ายปัญญาชนเสิ่น เจ้าหน้าที่รักษาความสงบเลยมาจับเธอ”
เซี่ยน่ามองหลินเหยาเหยาที่นอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนพื้นจากที่สูง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสะใจ “ปัญญาชนหลิน เจ้าหน้าที่รักษาความสงบสองคนนั้นต้องมาจับเธอแน่ คราวนี้เธอก็จะได้ไปอยู่กับซ่งกวนไห่แล้ว”