ช่วงนี้อารมณ์ที่หลินเหย่าเหย่าอดกลั้นมานานและความอึดอัดที่สะสมอยู่ในใจปะทุขึ้นมาในที่สุด สติสัมปชัญญะของเธอถูกกลืนกินจนหมดสิ้น
“หน้าด้านจริง ๆ ของคนอื่นแท้ ๆ ยังกล้าแย่งไปดื้อ ๆ ตั้งแต่เด็กก็ไม่มีใครอบรมสั่งสอน โตขึ้นต้องทำผิดจนถูกจับไปใช้แรงงานแน่ ๆ!”
พอได้ยินหลานชายสุดที่รักถูกหลินเหย่าเหย่าสาปแช่ง คุณย่าของเด็กชายก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
“แม่หนู หลานฉันแค่เผลอชนเธอเท่านั้น เธอเองต่างหากที่ถือไม่ดี แอปเปิลถึงได้ตกพื้น หลานฉันไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย ทำไมต้องพูดจาร้ายกาจขนาดนั้นด้วย?”
คนรอบข้างต่างพากันช่วยสองย่าหลานตำหนิหลินเหย่าเหยา—
“แม่หนูคนนี้เป็นอะไรไป? พูดจาใจร้ายใส่เด็กได้ลงคอ เรื่องเหลวไหลแบบนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”
“เด็กก็แค่เผลอชนเธอ ทำไมต้องตามเอาเรื่องไม่เลิกด้วย”
“ดูอายุยังน้อยแท้ ๆ แต่ใจร้อนขนาดนี้เลยเหรอ? ก็แค่แอปเปิลลูกเดียว จำเป็นต้องตะโกนใส่เด็กเสียงดังขนาดนั้นด้วยหรือไง?”
“นั่นสิ ย่าของเด็กก็บอกแล้วว่าไม่ได้ตั้งใจ เธอด่ารุนแรงขนาดนั้นจนเด็กตกใจหมดแล้ว เป็นคนก็หัดเก็บปากเก็บคำไว้บ้าง”
“หรือเห็นว่ามีแค่ย่ากับหลาน เลยคิดจะรังแกพวกเขา?”
หลินเหย่าเหยาเบิกตากว้าง เลือดสูบฉีดขึ้นสู่ศีรษะ
ตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกใส่ร้ายต่อหน้าผู้คน แถมยังถูกคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งรุมมองและกล่าวโทษ
ความรู้สึกโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งและความคับข้องใจในใจแปรเปลี่ยนเป็นโทสะลุกโชน เมื่อเห็นเด็กชายหลบอยู่หลังย่าแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เธอ หลินเหย่าเหย่าก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที