เมื่อเห็นลูกสาวรับปากอย่างว่าง่าย แววตาของโจวอวี้เฟินก็อ่อนโยนลง
“ลูกก็อย่าโทษพ่อเลยนะ เขาเป็นคนหัวโบราณน่ะ หลินจวิ้นเซิงเคยช่วยชีวิตเขาไว้ในสนามรบ แล้วต่อมาก็จากไปตั้งแต่อายุยังน้อย พ่อของลูกถึงยืนกรานมาตลอดว่าจะดูแลภรรยากับลูกสาวของเขา”
หลินจวิ้นเซิงคือบิดาผู้ให้กำเนิดของหลินเหย่าเหย่า หลายปีมานี้เสิ่นเจิ้นแบกรับบุญคุณของหลินจวิ้นเซิงไว้ในใจ จึงปฏิบัติต่อหลินเหย่าเหย่าราวกับเป็นลูกสาวแท้ ๆ
บางครั้งถึงกับละเลยลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองเพราะหลินเหย่าเหยา
โจวอวี้เฟินรู้ว่าสามีเป็นคนหัวแข็ง เมื่อรับปากหลินจวิ้นเซิงไว้ก่อนที่เขาจะสิ้นใจว่าจะดูแลแม่ลูกหลินเหย่าเหยา เขาก็จะทำเช่นนั้นต่อไป
เธอไม่ได้คัดค้านที่สามีตอบแทนบุญคุณ การรู้คุณและตอบแทนเป็นหลักพื้นฐานที่สุดของการเป็นคน