ในจังหวะนั้นเอง ซ่งกวนไห่ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
เขาหันไปมองหลินเหย่าเหย่า “เหย่าเหย่า เมื่อกี้เธอบอกไม่ใช่เหรอว่าเสิ่นปัญญาชนทิ้งจดหมายไว้พอดี พ่อแม่ของเสิ่นปัญญาชนก็มาหาแล้ว เอาจดหมายให้พวกเขาสิ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างชะงักไป
เสิ่นป้านเซี่ยถึงกับทิ้งจดหมายไว้ หรือว่าการจากไปของเธอจะมีแผนการอยู่จริง ๆ กันนะ?
หัวใจของเสิ่นเจิ้นกระตุกวูบ หรือว่าลูกสาวจะหนีตามปัญญาชนคนนั้นไปจริง ๆ?
ถังสื่อหมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “เหย่าเหย่า ทำไมก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟัง?”
ถ้าเสิ่นป้านเซี่ยทิ้งจดหมายไว้ แล้วทำไมหลินเหย่าเหย่าถึงไม่บอกเขา แต่กลับไปบอกซ่งกวนไห่
โจวอวี้เฟินไม่ได้คิดอะไรมาก “จดหมายของป้านเซี่ยอยู่ไหน? รีบเอามาให้ฉันดูเร็ว”
หลินเหย่าเหย่าถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ “อ้อ จริงด้วย เกือบลืมไปแล้ว วันนี้ฉันเพิ่งเจอจดหมายฉบับหนึ่งในกระเป๋า พอเปิดดูถึงรู้ว่าเป็นจดหมายที่พี่เซี่ยทิ้งไว้ ฝากให้ฉันเอามาให้คุณอาเสิ่นพอดี ตอนนั้นพี่ถังมาชวนฉันไปที่ทำการกองพล ฉันเลยพูดถึงเรื่องนี้กับเขานิดหน่อย”
พูดจบ เธอก็หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากตัว
“พี่ถังได้ยินว่าคุณอาเสิ่นกับคุณน้าโจวมาถึงแล้ว ก็เลยให้ฉันเอาจดหมายมาด้วย เมื่อกี้ฉันเอาแต่เป็นห่วงพี่เซี่ย เลยลืมไปชั่วคราว”
ตอนเจอจดหมายฉบับนี้ครั้งแรก หลินเหย่าเหย่าตั้งใจจะแกะอ่าน
ใครจะคิดว่าเสิ่นเจิ้นกับโจวอวี้เฟินจะมาถึงได้ถูกจังหวะขนาดนี้ เธอยังไม่ทันได้อ่านจดหมาย ก็ถูกเรียกตัวมาเสียก่อน