“พี่คะ เรามาถึงแล้ว”
เสิ่นป้านเซี่ยกำลังครุ่นคิดถึงประโยชน์ของคำพูดอัปมงคล พอได้ยินเสียงตู้รุ่ยเจ๋อจึงดึงสติกลับมา
รถไม่ได้ขับเข้าไปในหมู่บ้านต้าเถียนโดยตรง แต่จอดลงตรงเชิงเขาด้านหลังตามที่เสิ่นป้านเซี่ยขอไว้
ตู้จงลงจากรถก่อน “เสี่ยวเจ๋อ รออาอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวอากลับมา สหายเสิ่น ไปกันเถอะ”
ก่อนมาถึงหมู่บ้านต้าเถียน เสิ่นป้านเซี่ยบอกตู้จงแล้วว่า ตอนนั้นลู่หนิงอานถูกผลักตกหน้าผาขณะช่วยเธอไว้
พูดถึงเรื่องนี้ ลู่หนิงอานถือเป็นพยานคนสำคัญอย่างยิ่ง
ระหว่างทางพวกเขาไม่กล้าเสียเวลาเลย ก็เพื่อจะได้ช่วยลู่หนิงอานลงมาให้เร็วที่สุด
เสิ่นป้านเซี่ยลูบศีรษะตู้รุ่ยเจ๋อ “เสี่ยวเจ๋ออยู่รอพวกเราในรถดี ๆ นะ เดี๋ยวพวกเราก็กลับมาแล้ว”
ตู้รุ่ยเจ๋ออยากตามเสิ่นป้านเซี่ยกับตู้รุ่ยเจ๋อไปด้วยมาก แต่ก็รู้ว่าพวกเขาขึ้นเขาไปทำธุระสำคัญ