เจิงหยวนหลินเพิ่งพูดจบ คนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ก็พากันวิจารณ์ขึ้นมาเสียงเซ็งแซ่
“ปัญญาชนหลิน ต่อไปอย่าสาบานส่งเดชอีกนะ ตอนนั้นภาพที่เห็นทำพวกเราตกใจกันแทบแย่”
“นั่นสิ ตอนนั้นฉันยืนอยู่ข้าง ๆ พอดี ถ้าไม่รีบวิ่งหนี ป่านนี้คงถูกหามส่งสถานีอนามัยไปด้วยแล้ว”
“พอนึกถึงตอนนี้ก็ยังกลัวอยู่เลย ฟ้าผ่าลงมาราวกับจะผ่าพื้นดินให้แยกเป็นสองซีก น่ากลัวจริง ๆ ฉันอยู่มาตั้งนาน เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก”
“เมื่อก่อนพวกเราเห็นแต่ฟ้าร้องฟ้าผ่าตามปกติ ครั้งนี้เป็นเพราะปัญญาชนหลินสาบานแช่งตัวเองถึงได้เรียกฟ้าผ่ามา จะเหมือนกันได้ยังไง?”
“จะกลัวอะไร ฟ้าผ่าไม่ได้ผ่าคนไปทั่วสักหน่อย”
“ก็จริง พวกเราไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้ายอะไร ต่อให้ฟ้าผ่าก็ไม่ผ่าพวกเราหรอก”