หลินเหย่าเหย่าแทบอยากด่าเจิงหยวนหลิน ตัวต้นเรื่องให้สักยก อยากให้เขาหุบปากเสียที
แต่ถังสื่อหมิงยังอยู่ข้าง ๆ เธอจึงต้องรักษาภาพลักษณ์เอาไว้
แม้จะโกรธจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน หลินเหย่าเหย่าก็ยังฝืนสะกดความโมโหในใจลงไป
เธอมองถังสื่อหมิง ดวงตาหางตาแดงเรื่อ
“พี่สื่อหมิง ฉันไม่ได้คิดร้ายกับพี่ป้านเซี่ยจริง ๆ นะ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนั้นฉันตกใจแทบแย่เหมือนกัน”
เมื่อนึกถึงภาพสายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้างในตอนนั้น หลินเหย่าเหย่าก็ยังอดหวาดหวั่นไม่ได้
เรื่องนี้ชวนให้รู้สึกประหลาดอยู่บ้างจริง ๆ
ฟ้าผ่าไม่ผ่าก่อนหน้านั้นหรือหลังจากนั้น ดันมาผ่าหลังจากเธอสาบานแช่งพอดี
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นมีคนอยู่ตั้งมากมาย แต่สายฟ้ากลับราวกับมีตา ไล่ฟาดเธออยู่คนเดียว