เสิ่นป้านเซี่ยเพิ่งกลับถึงหมู่บ้าน ก็ได้รับโทรศัพท์จากโจวอวี้เฟิน
โจวอวี้เฟินไม่รู้ว่าเสิ่นป้านเซี่ยโทรศัพท์กลับบ้านไปแล้ว เธอโทรมาเพียงเพื่อบอกเรื่องบทลงโทษที่เหลียงเฉิงได้รับ รวมถึงเงินชดเชย 1,260 หยวน
“ป้านเซี่ย เงินก้อนนี้อยู่กับแม่นะ เดือนหน้าตอนส่งเงินให้ลูก แม่จะส่งไปพร้อมกัน”
ตอนแรกเธอตั้งใจจะช่วยเสิ่นป้านเซี่ยเก็บเงินไว้ แต่พอคิดอีกที ลูกสาวโตแล้ว น่าจะเก็บเงินพวกนี้ไว้เองได้
“หลินเหยาเหยาอยากป่าวประกาศเรื่องที่ลูกถูกจับตัวไปให้คนทั้งเขตรู้ หวังทำลายชื่อเสียงของลูกในเขตบ้านพักทหาร โชคดีที่ลูกคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว ป้านเซี่ย แม่ต้องขอโทษลูกด้วย เมื่อก่อนแม่ตาถั่วจริง ๆ มองไม่ออกว่าหลินเหยาเหยาจะใจร้ายถึงขนาดนี้ ไม่อย่างนั้นลูกคงไม่ต้องลำบากมาตั้งมากมาย”
เมื่อคิดถึงเรื่องต่าง ๆ ในอดีต โจวอวี้เฟินก็รู้สึกขมขื่นอยู่ในใจ
เสิ่นป้านเซี่ยปลอบเสียงเบา “แม่ เรื่องมันผ่านไปแล้ว หลินเหยาเหยาเป็นคนเก่งเรื่องเสแสร้ง เมื่อก่อนแม่มองธาตุแท้ของเธอไม่ออก ไม่ใช่ความผิดของแม่หรอก”
โจวอวี้เฟินรู้สึกแสบจมูก ไม่น่าเล่าถึงมีคนพูดว่าลูกสาวเป็นผ้าฝ้ายผืนเล็ก ๆ ที่คอยให้ความอบอุ่นแก่พ่อแม่
ลูกสาวเจอเรื่องไม่เป็นธรรมมาตั้งมากมาย ยังกลับมาปลอบเธออีก
เธอรีบสงบอารมณ์ลง แล้วก็ได้ยินเสิ่นป้านเซี่ยถามว่า “แม่ แม่กับพ่อทะเลาะกันหรือเปล่า”
โจวอวี้เฟินชะงัก “ลูกรู้ได้ยังไง”
เสิ่นป้านเซี่ยตอบตามตรง “หนูโทรหาคุณปู่เถา เขาเป็นคนบอกหนูค่ะ”