ยามเช้าตรู่ ฝนละอองโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายทั่วหมู่บ้านต้าเถียน
เสิ่นป้านเซี่ยอยู่ในห้องพยาบาล มองสายฝนบางเบานอกหน้าต่าง ก่อนหยิบสมุดบันทึกที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ขึ้นมาอ่าน
เดิมทีเธอคิดว่าวันนี้คงไม่มีใครมา แต่ใกล้เที่ยงแล้ว เซี่ยน่ากับเฉินเยี่ยนก็มา
เฉินเยี่ยนมีสีหน้าซีดเซียวเล็กน้อย “ปัญญาชนแซ่เสิ่น รบกวนช่วยตรวจให้ฉันหน่อย ตั้งแต่เช้าฉันก็ปวดท้องแล้ว ทั้งที่สองวันนี้กินเหมือนปกติ ไม่ได้กินอะไรผิดสำแดงเลยนะ”
เสิ่นป้านเซี่ยตรวจให้เธอครู่หนึ่ง “แค่โดนลมเย็นจนเป็นหวัดน่ะ กระเพาะกับลำไส้เลยระคายเคือง เดี๋ยวฉันจ่ายยาให้ กลับไปแล้วอย่าลืมกินด้วย”
เฉินเยี่ยนพยักหน้า “ฉันจะกินยาให้ตรงเวลาแน่นอน ขอบคุณนะ ปัญญาชนแซ่เสิ่น”
เธอหยิบเงินสองเหมาออกมายื่นให้เสิ่นป้านเซี่ย
เสิ่นป้านเซี่ยรับเงินมา แล้วเซี่ยน่าที่ตั้งแต่มาถึงก็ยังไม่พูดอะไร จู่ ๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้ ทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ
“ปัญญาชนแซ่เสิ่น รู้หรือยังว่าหลินเหย่าเหย่ากลับมาแล้ว”
เสิ่นป้านเซี่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เจิงหยวนหลินบอกว่าหลินเหย่าเหย่าจะถูกลงโทษให้ปรับทัศนคติและกวาดถนนครึ่งเดือน พอลองนับดู ตอนนี้ก็ใกล้ครบกำหนดแล้วจริง ๆ
ยังไม่ทันที่เสิ่นป้านเซี่ยจะตอบ เซี่ยน่าก็พูดต่อ
“เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อวานช่วงเย็นแล้ว ดูเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย ตอนแรกฉันยังคิดว่าตัวเองจำคนผิดเสียอีก เธอว่าเธอกลับมาทำไมกัน ช่วงนี้พอไม่มีตัวป่วนอย่างเธออยู่ เรือนปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบทก็เหมือนอากาศสดชื่นขึ้นตั้งเยอะ ถ้าเธออยู่ข้างนอกไปตลอด ไม่กลับมาได้ก็ดีสิ”