หลินเหย่าเหย่ากลับมาถึงเรือนปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบทด้วยสีหน้าหนักใจ ยังไม่ทันได้พักก็มีคนตะโกนถามอย่างไม่เกรงใจว่า—
“ปัญญาชนหลิน คุณหายไปไหนมาอีกแล้ว?”
หลินเหย่าเหยาเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเซี่ยน่าคนที่เธอไม่ชอบหน้าอีกแล้ว
นับตั้งแต่ทะเลาะกันในเรือนปัญญาชนครั้งก่อน เซี่ยน่าก็มักจะหาเรื่องเหน็บแนมเธอทุกครั้งที่เจอ
หลินเหย่าเหยาอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว จึงสวนกลับไปทันที
“ฉันจะไปไหนแล้วเกี่ยวอะไรกับคุณ”
ไม่รู้ว่าเซี่ยน่าเป็นอะไรนักหนา ถึงได้จ้องหาเรื่องเธออยู่ได้
ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็ไม่จำเป็นต้องรักษาน้ำใจกันอีก
อย่างไรเสีย พอกลับเข้าเมืองไปแล้ว คนพวกนี้ก็คงไม่ได้เจอกันอีก
“คิดว่าคนอื่นเขาอยากยุ่งกับคุณนักหรือไง? วันนี้ถึงเวรคุณทำกับข้าว คุณคงไม่ได้ลืมอีกแล้วใช่ไหม? ทั้งที่รู้ว่าถึงเวลาอาหารแล้ว ยังวิ่งไปทั่วโดยไม่สนใจอะไร ตั้งใจใช่ไหมล่ะ?”
เซี่ยน่ากลอกตา “ดีนะที่ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับคุณแล้ว ไม่อย่างนั้นคงโดนลากไปซวยด้วยอีก ยังดีที่ปัญญาชนเซี่ยฮุ่ยใจดี ยอมทำกับข้าวกับคนอย่างคุณได้”
ปัญญาชนในเรือนต้องผลัดกันทำอาหาร เดิมทีคนหนึ่งรับผิดชอบอาหารของทุกคนตลอดทั้งวัน
ต่อมาพอคนมากขึ้น จึงแบ่งเป็นกลุ่มละสองคน เดิมทีเซี่ยน่าอยู่กลุ่มเดียวกับหลินเหย่าเหยา
หลังจากทั้งสองแตกหักกันในครั้งก่อน เซี่ยน่าก็ยืนกรานไม่ยอมทำอาหารกับหลินเหย่าเหยาอีก สุดท้ายเซี่ยฮุ่ย หัวหน้ากลุ่มปัญญาชนหญิง จึงออกหน้ามาอยู่กลุ่มเดียวกับหลินเหย่าเหยาเพื่อช่วยไกล่เกลี่ย