โจวอวี้เฟินสังเกตว่าวันนี้คนที่พบระหว่างทางต่างก็ทักทายเธออย่างกระตือรือร้นเป็นพิเศษ
“หัวหน้าโจว เช้าขนาดนี้ก็ไปทำงานแล้วหรือครับ? หัวหน้าโจวทำงานไม่เคยขาดตกบกพร่อง ไม่ว่าจะฝนตกหรือแดดออก ตลอดหลายปีมานี้ยังไม่เห็นลาสักครั้งเลยนะครับ”
“ไม่น่าแปลกใจที่เขาว่าลูกมังกรย่อมเป็นมังกร ลูกหงส์ย่อมเป็นหงส์ ปั้นเซี่ยเก่งขนาดนั้น ก็เพราะมีแบบอย่างอย่างหัวหน้าโจวนี่เอง”
“ปั้นเซี่ยเป็นเด็กดีจริง ๆ ทั้งเก่งทั้งมีความสามารถ ทำให้พ่อแม่ภูมิใจมากเลยนะครับ”
“อิจฉาหัวหน้าโจวจริง ๆ ที่มีลูกดีขนาดนี้ ไม่เพียงเอาการเอางาน ยังถ่อมตัวอีกด้วย”
สวี่หงไม่รู้ว่าทำไมคนในเขตบ้านพักทหารถึงจู่ ๆ ก็พากันชมเสิ่นป้านเซี่ยเสียเลิศเลอ แต่เธอยังต้องรีบไปทำงานที่โรงพยาบาล จึงไม่ได้คิดมาก
เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงยิ้มให้ทุกคนอย่างสุภาพ ก่อนจะเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปทางโรงพยาบาลเขตทหาร
เมื่อมาถึงโรงพยาบาลเขตทหาร โจวอวี้เฟินก็พบว่าสายตาของเพื่อนร่วมงานดูแปลกไปเช่นกัน และพวกเขาก็เหมือนคนในเขตบ้านพักทหาร ตรงที่พออ้าปากก็เอาแต่ชมเสิ่นป้านเซี่ยไม่ขาดปาก
โจวอวี้เฟินรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง กำลังคิดจะหาใครสักคนถามว่าเกิดอะไรขึ้น เฮ่อซวี่ก็ถือหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งเดินเข้ามา
“หัวหน้าโจว ตอนนี้คุณดังไปทั่วโรงพยาบาลแล้วนะครับ”
โจวอวี้เฟินเงยหน้ามองเฮ่อซวี่ “ผู้อำนวยการเฮ่อ หมายความว่ายังไงคะ?”
เฮ่อซวี่ยื่นหนังสือพิมพ์ในมือให้เสิ่นป้านเซี่ย “คุณอบรมลูกได้เก่งขนาดนี้ หลายคนอยากมาขอคำแนะนำจากคุณ ถ้าผมไม่กลัวว่าจะกระทบงานของคุณ แล้วกันคนพวกนั้นกลับไป ตอนนี้โรงพยาบาลเราคงถูกล้อมจนแทบไม่มีทางเข้าออกแล้วครับ”