ฟางรองผู้บัญชาการมองเสิ่นเจิ้นที่เงียบกริบ “ทำไมถึงเอาแต่นิ่งเป็นเต้าหู้แบบนี้ ฉันพูดตั้งเยอะ อย่างน้อยก็พูดอะไรสักสองคำสิ”
ที่แท้เขาพูดอยู่ตั้งนาน ก็เหมือนแสดงละครคนเดียวสินะ
เสิ่นเจิ้นยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้น จิบไปคำหนึ่ง
“เหล่าฟาง นายก็คิดว่าฉันไม่ใช่พ่อที่ดีเหมือนกันใช่ไหม”
พูดจบ เขาก็แค่นยิ้มเยาะตัวเอง
คำถามนี้ไม่จำเป็นต้องถามเลยสักนิด เหล่าฟางถึงกับเอาหนังสือพิมพ์ฉบับนี้มาให้เขาดู คำพูดทุกคำก็ล้วนพูดแทนเสิ่นป้านเซี่ยทั้งนั้น
ฟางรองผู้บัญชาการแปลกใจอยู่บ้าง “ที่แท้นายก็รู้ตัวด้วยว่าไม่ใช่พ่อที่ดี? ในเมื่อรู้ว่าตัวเองทำได้ไม่ดี แล้วก่อนหน้านี้มัวทำอะไรอยู่? ตอนนี้เอาแต่จ้องหนังสือพิมพ์แล้วจะมีประโยชน์อะไร? ต่อให้นายจ้องจนหนังสือพิมพ์เป็นรู ความสัมพันธ์กับลูกสาวจะกลับมาดีเหมือนเดิมได้หรือไง?”